zondag, maart 26, 2006

Diverse foto's















Ko Lipe (eilandje Thailand)















Foodstal (omgebouwde brommer)















Primitief scheren!















Perhentian Island (ons kleine paradijsje)















Grote lizard op het strand

















Bellen met het thuisfront















Cameron Highlands (theeplantage)















Druk verkeer in Kuala Lumpur

















Petronas Twin Towers by night















Crocodile Farm















Orang Utan "Sepilok"


















Eigenwijze Maquac aap

maandag, maart 20, 2006

Perhentian Islands

Op naar onze eerste strand/zee/zon bestemming. De Perhentian Islands liggen in Noordoost Maleisie en de reisboeken beloven veel wuivende palmen en wit zand. Een lange reis met een minibusje (7 uur) brengt ons dwars door de binnenlanden naar de kust: eerst veel file door een Maleisische vakantieweek, een vage politiecontrole die lang duurt maar alleen maar 'routine' is (??) met als klapper een 3 uur durende boottocht naar de eilanden met een oude houten boot die in NL door de waterpolitie al lang als ' Wrak van de vaart' uit de roulatie zou zijn genomen!

's Avonds worden we bij maanlicht gedropt bij onze bestemming: D'Lagoon, een afgelegen strand waar wat bungalowtjes en een restaurant staan. Vertwijfeld lopen we door de branding het strand op: zijn we de enige hier, hadden we niet beter op het iets drukkere strand kunnen uitstappen?

Na een welkomstcocktail en een spontane (ongevraagde) discount op onze kamer (yeah, 50% of the price, special action) voelen we ons al thuis. Het blijkt dat ze net twee dagen open zijn en we voelen ons pioniers samen met de andere 6 gasten.

De volgende 4 dagen hebben we veel gesnorkeld en wat was het mooi! Prachtig koraal met allerlei tropische vissen. Op dag 2 zien we (blacktip) haaien van 1,5 meter lang en zelfs zeeschildpadden! Vlak voordat we gaan zien we nog een school van grote Bumphead vissen; zei ons tot nu toe ook niets, totdat je ze ziet dan snap je de naam: grote vissen van wel 50 kg met een stomp voorhoofd. Erg indrukwekkend.

's Avonds zitten we lekker te toepen met een Nederlander en een Vietnamese vrouw. Overdags verder wat strand en wat eten, meer heeft een mens niet nodig!

Tevreden en met wat tegenzin verlaten we dit paradijsje en beloven de eigenaar om zijn plekje aan te bevelen bij anderen. Bij deze!

Cameron Highlands

Na een lange en bochtige busreis komen we aan in de Cameron Highlands. Een prachtig heuvellandschap met uitgestrekte theeplantages. Weer even wat anders dan de jungle EN heerlijk koel! Zo'n 25 graden en 's avonds zelfs een sweater aan. Klinkt raar, maar even een verademing.

We verblijven in Fathers Guesthouse, een hostel in een oud klooster(tje) op een heuvel vlakbij het stadje Tanah Rata. Ons bed staat in een oude zusterkamer, spartaans maar leuk en sfeervol. Een 'Father' is er niet, wel veel regeltjes voor de (waarschijnlijk) wat jongere backpackers (geen voeten op de bank, 10:30 tv uit enz). We (Paul) voelen ons even wat ouder.....

Een leuke tocht langs de theeplantages en door het 'Mossy Forest' leert ons weer veel over de vegetatie ;) en over lekkere thee. Verstokte koffiedrinkers als we zijn laten we ons toch verleiden tot het kopen van allerlei exotische thee. Toch weer in de toeristenval getrapt!

Kuala Lumpur

Na wat sneller Sabah te hebben afgesloten dan gepland (beste plan: geen plan :)) zijn we vanaf Sandakan naar Kuala Lumpur gevlogen. In het vliegtuig maakte vooral Wendy weer even kennis met de fijne gewoonten van de aziaten: naast haar zat een chinese meneer die minstens de helft van de vlucht bezig was met z'n rochels en die in een afvalzakje te deponeren. Eet smakelijk!

KL was leuk (voor 2 dagen), erg druk, warm en veel verkeer & smog. Letterlijk hoogtepunt natuurlijk de Petronas Twin Towers, 450 meter hoog de wolken in. Jammer dat je maar tot 250 meter hoog mag de loopbrug op die de twee torens verbindt. Vooral 's avonds was het een mooi gezicht.

De rugzakken puilen ook weer wat meer uit: we konden het niet laten ff lekker te shoppen en wat nieuwe kleren te kopen. Jungle, veel zweten en de invloed van de grote stad verleiden ons tot wat vervanging! Ook heeft Paul zijn al langer gewilde PSP aangeschaft. De kenner weet wel wat dit is. In ieder geval weer uren zoet in de bus!

donderdag, maart 09, 2006

Sepilok Orang Utans

In Sepilok zit een van de grootste opvangcentra voor Orang Utan's. Deze 'mannen van de jungle' (letterlijke vertaling) komen steeds meer in de knel met hun leefgebied. Ook worden veel baby Orang Utan's door hun moeder achtergelaten of worden als huisdier gehouden. Deze ' dropouts' worden in Sepilok opgevangen.

Hier wordt ze (opnieuw) de kunsten van het klimmen en slingeren bijgebracht. Vervolgens blijven ze daar in het park, of ze worden in een ander gebied uitgezet.

Hoogtepunt: het voeren van deze apen. Echt een vermakelijk spektakel! Vlak voordat de verzorgers komen met bananen en melk slingeren ze vanuit de jungle naar het voederplatform. Dit is volledig 'vrijwillig', Orang Utan's die hun eigen boontjes kunnen doppen blijven in de jungle en gaan daar hun eigen gang. Degene die wel een lekker banaantje willen en zich even willen uitsloven voor het publiek verschijnen graag.

Orang Utan's zijn voor 96,4% gelijk aan ons qua DNA. Slimme aapjes dus die precies weten hoe ze hun zin krijgen en hoe wij ze voor de camera willen hebben!

Kota Kinabalu

Na ons klimavontuur verwennen we ons zelf op wat rust & ' Big City' in Koto Kinabalu (KK). We vinden een leuk hostel midden in de stad waar we uiteindelijk 4 nachten blijven. Wat hebben we hier allemaal gedaan? mmmmm, niet zo veel eigenlijk. Toch gaat je dag verrassend snel voorbij met internetten, lezen, slenteren, tv kijken, kletsen en eten.

Ok, Paul heeft nog even op afstand een noodgreep gedaan in de Projectadministratie van Elite Bouw. Met chatten en online inloggen was het probleem snel verholpen. Lang leve internet!

Wacht, toch nog wel wat gedaan: een dagje naar Manukan Island, vlak voor de kust. Hier hebben we wat geluierd en uitgebreid gesnorkeld. Mooi koraal en allerlei tropische vissen die voorbij zwemmen voor je duikbril. We krijgen steeds meer zin in het halen van ons duikbrevet!

Foto's Bario, Mulu & Pinnacles















Uitzicht op de Pinnacles

















Paul aan het klimmen/afzien

















Kente en Wendy (in de mist)















Vreemd insect, weet je de naam, mail 'm!















Zwerm vleermuizen in Mulu

















Ingang Deer Cave















In de Longboat onderweg naar Long Iman

















Jaman leidt ons door de modder in de Jungle















Graan zeven in de buurt van Bario















Wendy & Jaman lopen een dorpje binnen bij Bario

woensdag, maart 01, 2006

Mulu: grotten en berg klimmen

Na weer even in Miri geweest te zijn (geen straf, want hier hebben ze heerlijk verse vis!) vliegen we naar Mulu National Park. Hier gaan we eem van de grootste grotten ter wereld bekijken en hopenlijk de Pinnacles beklimmen. Het laatste hangt af van de mogenlijkheid om een groep te formeren om dat mee te doen.

De grotten zijn indrukwekkend en ruiken doordringend naar Guano, vleermuizenpoep van de miljoenen vleermuizen die er huizen. Vlak voor zonsondergang verlaten deze vliegende ratten de grot in colonnevorm. Erg indrukwekkend, vooral de adelaar die door de zwerm heen vliegt om er zijn avondeten uit te vissen maakt het spectaculair.

Het is rustig in het park, wat bijna betekent dat we zonder Pinnacle ervaring weer weg moeten. Op de valreep melden zich twee mensen uit de VS en een japanse jongen die zich ook willen gaan stukbijten op een forse beklimming.

Eerst moeten we 9 km lopen door de jungle om ons basiskamp te bereiken vanwaar we de dag daarna aan de slag moeten. Onze gids geven we de bijnaam ' Speedy Gonzales' omdat hij in no-time ons door de modder en palmen heen sleurt. Het basiskamp is inderdaad basic: eigen potje koken en in de buitenlucht slapen. Thank God voor ons muskietennet!

Maandag, 6:00. Na een nacht van hevige regen staan we ietwat nerveus klaar om Mnt Api te beklimmen en de Pinnacles te bekijken. We worden geacht 1100 mtr te stijgen in 2,8 km. Een forse klim, extra moeilijk door glibberige boomstronken en messcherpe rotsen. De tocht is pittig, zeker de laatste 400 mtr. Met touwen en ladders moeten we het laatste stuk overbruggen. De beloning is daar. Als de wolken wijken zien we de Pinnacles verschijnen, puntige rotsen, nog nooit zoiets gezien.

De afdaling is zwaar, erg zwaar. Af en toe vragen we ons af hoe ze dit toelaten, in Europa zou dit waarschijnlijk onder gevorderd bergbeklimmen vallen. Maar goed, wij vermaken ons wel en dalen af, voetje voor voetje. Paul gaat nog een keer flink onderuit, maar de schade blijft beperkt tot wat schrammen en bulten.

In het basiskamp nemen we een duik in de rivier en voelen ons moe maar voldaan. Vooral onze knieen zullen de komende dagen nog behoorlijk opspelen!

Bario

We hebben al een aantal keer een duitse reisleidster ontmoet. Zij heeft ons gewezen op een mooi guesthouse in Bario, een afgelegen dorpje vlak bij de grens met Kalimantan (Indonesie). Het guesthouse of lodge is eigenlijk een ' private house' met een paar kamers. Vanwege het feit dat Bario alleen via de lucht is te bereiken en de lodge op 4 km lopen van het vliegveld ligt geeft het een bijzonder karakter. Doen dus!

Onze vlucht gaat in een (heel) klein vliegtuigje, een Twin Otter voor de ingewijden. Met 10 medepassagiers vliegen we over de Kelabit Highlands naar Bario, een belevenis op zich. De piloten kunnen we bijna een hand geven en bij de landing hebben we het idee dat we mee moeten remmen met onze voeten, zo klein is het stukje asfalt waar we op butsen.

In de aankomsthal (haha) worden we opgewacht door de eigenaar van de lodge, Jaman. Mooi denken we, hoeven we niet te lopen. Nee, lacht Jaman, ik neem jullie rugzakken wel mee op de motor, het is maar 4 km lopen. Op een stukje papier wordt uitgelegd waar we moeten zijn (bij bruin huis rechts, derde brug weer naar rechts etc). Jaman legt onze rugzakken buiten op de stoep en gaat nog even een boodschap doen. Uhhh en onze rugzakken? Weer een brede glimlach, maak je geen zorgen hier in Bario is dat geen probleem. Ok, met bezwete voorhoofdjes lopen we naar zijn lodge toe.

In deze lodge hebben we een paar prima dagen (en nachten) tussen jungle, krekels en andere vreemde insecten. Jaman blijkt een geboren verhalenverteller en we hangen dan ook 's avonds aan zijn lippen. Of liggen beter gezegd, stoelen hebben ze niet, alleen krukjes om je arm op te hangen. Zijn vrouw Sumi kookt drie keer per dag voor ons en we willen hier eigenlijk niet meer weg! Wat ze kookt haalt ze vers uit de jungle en smaakt verrukkelijk.

Jaman neemt ons nog een dag mee op pad en leert ons van alles over hoe te overleven in de jungle. We eten bamboe scheuten, drinken water uit een Pitcher plant en voelen ons even Indiana Jones, compleet met kapmes en bloedzuigers! Hoogtepunt is een bezoek aan een klein dorpje waar we een longhouse bezoeken en zien hoe de vrouwen hard aan het werk zijn om het graan te filteren met behulp van de wind. Bario zullen we niet snel vergeten!