maandag, april 24, 2006

Wist u dat?????

Nu we bijna op de helft zijn is het tijd voor wat feitjes in de categorie: Wist u dat....

- We op meer dan 30 verschillende bedden hebben geslapen;
- Paul al 17 uur geraced heeft op zijn PSP;
- Wendy al meer dan 160 keer naar de wc is geweest;
- Paul bijna 5 kilo is afgevallen;
- Wendy al een volleerde hangtoilet-ganger is;
- We vervoerd zijn in/op/met: vliegtuig, bus, trein, auto, minivan, taxi, Songthaw, Tuk Tuk, motortaxi, fiets, veerboot, speedboot, longtailboot en vissersboot;
- We 240 maaltijden geserveerd hebben gekregen;
- We al drie keer ons gewicht uitgezweet hebben;
- We alle huishoudelijke vaardigheden vergeten zijn;
- We pijn in onze wangen hebben van het teruglachen naar de Thai;
- 'Hey you' de meest gehoorde engelse zin is in Thailand;
- Naast onze moeders ;) we het hangen op onze eigen bank het meest missen!

Kanchanaburi.......River Kwai

Vanaf Ayuthaya gaan we met twee lokale hobbelbussen naar onze volgende bestemming: Kanchanaburi. Hier ligt de beroemde Brug over de rivier de Kwai en een deel van de dodenspoorweg. In een erg goed museum in de stad lezen en zien we uitgebreid de geschiedenis achter deze spoorweg. Naast veel Europeanen zijn er 10-duizenden Aziaten omgekomen tijdens de aanleg. De wreedheid van de Japanners is echt ongelofelijk als je de verhalen en oogguiten verslagen leest.

Na het bezoeken van het oorlogskerkhof lopen we naar de brug. Dit is echt een toeristische trekpleister met busladingen vol fotograferende toeristen. De brug zelf stelt niet veel voor, het verhaal erachter maakt het des te indrukwekkender.

In ons guesthouse eten we weer heerlijk. We overwegen de kookcursus te volgen die de kok de volgende dag geeft. Helaas wordt de maaltijd gevolgd door een flinke buikkramp en loop van Paul, de cursus slaan we dus toch maar even over......

Ayuthaya....Fietsen tussen de ruines

In Ayuthaya besluiten we maar eens sportief te doen: we huren twee fietsen om de stad te verkennen. Zolang je fietst en een windje hebt erg lekker, sta je stil, loopt het zweet je aan alle kanten van het gezicht af :)

We bekijken hier een aantal ruines van oude Wats (tempels), Stuppa's en andere gebouwen. Na ruine drie hebben we het wel gezien en fietsen we lekker nog maar een rondje om de stad heen.

's Avonds eten we hier een lekkere Papaya Salade en een Curry in Kokosmelk. Goed pittig allemaal, maar we gaan de Thaise keuken steeds meer waarderen!

Bangkok.....Songkran & Tiesto

Vanaf Chumpon nemen we de trein naar Bangkok. Na flink wat vertraging stappen we om 17:00 aan boord voor een 7 uur durende treinreis. Compleet met maaltijd aan boord en drankjes bonken we naar de Thaise hoofdstad toe. Even na middernacht komen we aan op het centrale station en na wat gezeur met diverse taxichauffeurs vinden we er een die z'n taximeter wil aanzetten en ons naar ons hotelletje wil brengen. Een mooie kamer met Airco, tv en lekker bed staat garant voor een eerste goede nachtrust!

Fris uitgeslapen verkennen we als echte toeristen de 'top-attracties': Het Grand Palace met prachtige tempels, een aantal andere tempels ('Wat' genaamd in het Thais), waaronder de 'Golden Moutain' met een mooi uitzicht over de stad. Verder wat rondgeslenterd in Banglampu, de wijk waarin we zitten. Met de boot gaan we naar MBK, een van de grootste shoppingmalls in Bangkok. T-shirts, electronica, mobiele telefoons, alles is hier in ruime mate en goedkoop aanwezig. We (Paul) weten ons in te houden en kopen alleen twee VIP kaartjes voor de film die avond (Inside Man met Denzel Washington, een aanrader).

VIP betekent grote luxe stoelen en bediening in de zaal. Voordat de film begint wordt het Thaise volkslied gedraait, met allerlei afbeeldingen van de Koning die voorbij komen. Erg apart, sowieso neemt het koningshuis een prominente rol in in de samenleving hier. Overal grote foto's en billboards op straat waarop hij erg geposeerd staat afgebeeld. We hebben een foto ontdekt die we meerdere plekken hebben gezien waarop het lijkt alsof hij een druppel aan z'n neus heeft hangen. We hebben het nog maar niet aan een Thai verteld :)

Verder nemen we actief mee aan het Songkran Festival, al dan niet ongewild. Drie dagen lang mag iedereen elkaar nat gooien of spuiten en een soort modder op je gezicht smeren onder het mom van 'Happy New Year' en veel gegiechel. Vooral op Khao San is het een gekkenhuis. Gewapend met een grote Supersoaker doen we mee en vermaken ons prima! Op een flyer lezen we dat onze eigen Tiesto zal draaien in een nachtclub! Natuurlijk moeten we (Paul :)) daar bij zijn. We bereiken de club tenauwernood droog (zie boven) en maken een gaaf optreden mee. Tijs staat op een meter afstand lekker aan de knopjes te draaien en de Thai gaan helemaal uit hun dak, perfect!

De derde dag Songkran begint ons een beetje tegen te staan en we slapen maar uit en verschuilen ons in een internetcafe om de hoek. De plannen om 's avonds wat te gaan eten in Chinatown worden verruild voor de Indier op de hoek!

zondag, april 23, 2006

Op veler verzoek weer nieuwe foto's














Beeld, maar welk???? Ziet er in elk geval mooi uit!













Wie is er stoerder?












Wendy wordt gezegend door onze gids - Grand Palace












Wat Pho - Bangkok












Jonge Monnik (Golden Mountain)













Optocht Songkran Festival - Bangkok












Khao San Road - Backpackersstraat (Bangkok)











Immigratiepost Birma












Paul heeft de duikuitrusting gecheckt!!













Uitzicht vanaf ons zwembad - Koh Phagnan













Even relaxen na het duiken














Strand Railay

zondag, april 16, 2006

Diverse foto's



















James Bond eiland
















Met de boot langs de kliffen !!
















Longtail bootjes


















Uitkijkpunt National Park Krabi
















Waterval / stroomversnelling


















Waterval
















Omgeving Krabi
















Dagje met de brommer op pad?!

vrijdag, april 14, 2006

Duikfoto's
















Anemonen
















Close-up Wendy

Chumpon en Visa Run

Met pijn in ons hart verlaten we Ko Phagnan. Net op tijd halen we onze boot naar het vaste land, Chumpon onze nieuwe bestemming. Hier willen we een nacht blijven om een Visa Run te doen. Een wat? Inderdaad, een trip maken puur alleen om je visa te verlengen. Ons visa dat we kregen toen we Thailand binnen kwamen is maar geldig voor dertig dagen en dat is voor ons niet genoeg! Chumpon is de makkelijkste plek om dit te doen, vanwege de 'nabijheid' van de grens met Birma (Myanmar). Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt, lees en verbaas jezelf:

's Ochtends vertrekken we om 10:00 met een busje naar Ranong, twee uur rijden naar de grens. Vanaf daar nemen we een taxi naar het immigratie-kantoor. Stempeltje halen en we 'verlaten' Thailand. Vervolgens huren we een longtailboot en gaan we via het water naar een kantoortje op het water. Hier wordt gechecked dat we toch wel echt Thailand verlaten, weer een stempeltje. Tuf-tuf over het water naar de 'overkant' waar Birma ligt. Onderwijl gaan er continu bootjes op een neer met andere Visa-toeristen en heel veel Birmeese mensen. Aangekomen in Birma worden we weer naar een kantoortje gebracht waar we het land binnenkomen! Welkom in Birma, vijf dollar betalen voor een drie dagen visum en weer een stempeltje. Bootje in, stukje varen naar weer een kantoortje op palen op het water. Na ons bliksembezoek verlaten we Birma alweer en passeren hier dus weer de grens! Tuf-tuf, terug naar Thailand, langs een controlepost varen en het vaste land weer op. Lopen naar het immigratie-kantoor, formulier invullen en we komen officieel Thailand weer binnen met een nieuw stempeltje en visum voor dertig dagen! Taxi terug naar het busstation en weer twee uur onderweg naar Chumpon, waar we om 5 uur aankomen..........

In Chumpon hebben we overigens een leuk klein Guesthouse met maar vier kamers, Suda Guesthouse genaamd. Een aardige Thaise mevrouw (Suda) runt dit en kletst ons de oren van de kop als we een biertje met haar drinken. Ben je nog eens in Chumpon, is dit wel een aanrader :)

Vanuit Chumpon nemen we de trein naar Bangkok, geplande vertrektijd 12:43, werkelijke tijd 17:15.......we raken inmiddels gewend aan het wachten :). Zeven uur in de trein, compleet met 'vliegtuigmaaltijd' en een soort treinstewardozen, komen we uiteindelijk om 00:30 aan in Bangkok!

Ko Phagnan........Duiken!

Vanuit Ko Phi Phi steken we dwars Thailand over om naar de oostkust te gaan. Hoe gaat zoiets in z'n werk? 's Ochtends vroeg naar de ferry lopen, 2 uur varen naar het vaste land. Daar worden we verzameld en in een grote pickup truck naar Krabi gebracht. Een uur wachten en vervolgens met een oude stadsbus naar de volgende verzamelplek. Daar weer overstappen in een touringcar en 5 uur tuffen naar de pier van Surathani. Daar blijken onze kaartjes voor de boot niet geldig (???), maar kunnen we na weer ruim een uur wachten op de boot stappen (drie uur varen) en komen we in het donker aan op Ko Phagnan. Na wat gesteggel met de taxi-chauffeur worden we vervolgens op onze bestemming gedropt......hehe, weer een plekje verder :)

Genoeg geklaag, we hebben hier een prachtig resort op Haad Son Beach. Eigen prive-strand, mooie ruime bungalow met AC en.....warm water! (hoe je de kleine dingen weer gaat waarderen :)) Eigen zwembad met strand/zonsondergang view en een restaurant met lekkere ligplekken en een grote TV. Hier blijven we maar wat langer!

Op Ko Phagnan besluiten we ons duikbrevet te gaan halen. Na wat rondshoppen bij verschillende duikscholen kiezen we voor 'Lotus Diving'. Hier kunnen we binnen drie dagen volleerde duikers zijn en wordt ons beloofd dat we op de eerste dag 'smiddags al onze eerste 'open water duik' maken.

De eerste dag begint met een ochtend 'theorie': videootje kijken en vragen beantwoorden met onze instructeur Vic, een engelse jongen die een echte duikcrack is en ons alle fijne kneepjes bijbrengt. Om 11.30 liggen we in het zwembad met onze volledige uitrusting. Hier leren we grondig wat we moeten doen in eventuele (kleine) noodsituaties. Dit is eigenlijk ook waar het grootste deel van de cursus uit bestaat. Onder water ademen kan uiteindelijk iedereen vrij simpel, maar wat doe je als je duikbril volloopt, als je zuurstof (bijna) op is, als je mondstuk kapot gaat, als je je mondstuk verliest, enzovoort, enzovoort. Daarnaast ligt er veel nadruk op veilig duiken zonder risico op decompressie ziekte. Met speciale tabellen kun je uitrekenen hoe lang je op een bepaalde diepte kunt blijven zonder risico op deze ziekte en hoe je weer veilig (rustig) vanaf een diepe duik omhoog gaat naar de oppervlakte.

's Middags gaan we met de boot naar een baai waar we onze eerste 'echte' duik doen op 6 meter diepte. Met onze knieeen op de bodem leren we weer allerlei vaardigheden en kunnen we ook steeds beter uit de voeten met de 'gebarentaal', praten valt niet mee onder water :).....

Dag twee zijn we naast wat theorie veel bezig met het bewaren van je 'evenwicht' in het water. Dit blijkt eigenlijk het moeilijkste te zijn van het duiken. Als je onder water op een bepaalde diepte bent is het prettig als je op een hoogte/diepte blijft. Zo kun je rustig door het water zweven en alles bekijken. Uiteindelijk is het de kunst de juiste combinatie te vinden tussen een loodgordel, lucht in je BCD (eens soort vest wat je om hebt) en het controleren van je ademhaling. Iedere keer dat je in- en uitademt vergroot en verklein je je longinhoud wat van invloed is op je evenwicht. Pfff, dit valt niet mee, maar ook dit krijgen we (redelijk) onder controle.

Dag drie is de leukste. We gaan de hele dag op pad met een boot, op weg naar drie prachtige duiklokaties. De eerste twee duiken die we maken zitten tussen 'fundives' en leren in: onze instructeur herhaalt weer een aantal essentiele vaardigheden onder water, nu een stuk dieper op 10 meter: je mondstuk nu uitdoen, doen alsof je hem kwijt bent (is achter je rug bungelt) en hem weer pakken en leegblazen is dan wat spannender! Onderweg naar duiklokatie drie doen we ons theorie-examen: vijftig multiplechoice vragen. Uiteraard slaagt ons hele groepje met glans en kunnen we ontspannen aan onze derde duik beginnen als gecertificeerde PADI duikers!

Ontspannen zweven we door het water en kunnen nu echt genieten. Onze maximale diepte is 20 meter en we hebben uitstekend zicht, wel 15-20 meter ver. We duiken bij een rotsformatie onder water en zien mooie vissen, inktvissen en baracuda's. Op een gegeven moment worden we omsingelt door een school met duizenden kleine visjes. Onze instructeur telt af en we zwemmen er in een keer doorheen, erg gaaf!

Ko Pee Pee/ Ko Phi Phi

Over onze volgende bestemming horen/lezen we verschillende verhalen. Voor de Tsunami was dit een zeer toeristisch maar ook erg mooi eiland. De Tsunami heeft hier hard toegeslagen en een stuk strand waar veel hotels etc stonden nagenoeg geheel verwoest. Een aantal stranden zijn echter niet geraakt en er is ook alweer een hoop herstelwerk gedaan.

Op Ko Phi Phi vinden we een mooi resort, maar missen we uiteindelijk toch iets. Er wordt nog veel gebouwd en het is allemaal nog wat rommelig. Waarschijnlijk is het over een jaar weer een stuk beter. Het is wel indrukwekkend om over Hat Soi te lopen, een smal stuk strand dat de twee delen waaruit het eiland bestaat verbindt. Hier is de Tsunami recht overheen gespoeld en we herkennen het van TV. Wat ons verbaast is dat er nergens een 'monument' of gedenksteen is voor de slachtoffers, die er hier veel waren. Met gemengde gevoelens verlaten we dit eiland.

Ao Nang en Railay

Met het zand van Ko Lipe nog in ons haar gaan we met een boot-minibus ticket naar Krabi. Helaas blijkt de directe verbinding die met dit mini-busje wordt beloofd anders uit te pakken. Halverwege worden we in Trang op een ander busje gezet en worden we doodleuk naar het 'normale' busstation gebracht. Waarschijnlijk zijn we met twee man die naar Krabi willen niet interessant genoeg om te worden vervoerd. Een heftige discussie, gebel heen-en-weer zijn het gevolg. We willen ons geld terug omdat de 'normale' bus veel goedkoper is en minder snel. Uiteindelijk krijgen we iets terug en stappen we teleurgesteld in de bus. Vervolgens komen we 's avonds weer (te) laat aan om door te reizen en blijven we maar een paar dagen in Ao Nang.

Ao Nang is eigenlijk veel te toeristisch naar onze smaak, een soort Benidorm met een lelijke boulevard en een klein strand met veel roodverbrande Engelsen. We kunnen echter voor weinig geld een leuke bungalow krijgen. Echte Hollanders die we zijn laten we ons daardoor verleiden en gebruiken we Ao Nang als uitvalsbasis voor wat uitstapjes; met de brommer naar een National Park en een dagtrip naar 'James Bond Island'. Dit eiland heet zo omdat dit ooit in een James Bond is gebruikt, lang lang geleden (The man with the golden gun). Hordes toeristen zijn nog steeds het gevolg. Het nationale park/ eilandengroep waar dit ligt is erg mooi en de moeite waard.

We steken vanaf Ao Nang de baai over en gaan vervolgens naar Railay, een schiereiland met een aantal stranden. Deze zijn supermooi, witte stranden met gigantische rotspartijen en steile kliffen. Hier wordt veel geklommen (niet door ons), je kunt er echter ook prima niks doen (wel door ons).

Ko Tarutao en Ko Lipe

Onze eerste stop in Thailand gaat via water naar Satun waar we door de immigratie gaan. Hier merken we dat de Thai iets meer gewend zijn aan toeristen en dus ook wat meer afzettrucs weten. Vooral de prijs van de Songthaw (gedeelde taxi in een pickuptruck) kan behoorlijk varieeren. Wanneer je rechtstreeks naar een plek wilt betaal je 600 Baht, ga je echter via een omweg cq het eerstvolgende dorp betaal je 50 Baht. Logisch, want dan wordt de txi met meer mensen gedeeld. De Thai geven je deze uitleg echter niet :)

Uiteindelijk belanden we op Ko (Thais voor 'eiland') Tarutao, volgens de Lonely Planet een eiland dat nog niet zo aangetast is door het toerisme. Hier kunnen we helaas maar een nachtje blijven, omdat we niet vantevoren hebben geboekt. Hierdoor zijn we 'vogelvrij' en wordt ons letterlijk verteld dat we niet belangrijk zijn omdat we niet via internet hebben geboekt en kunnen we vertrekken.

Het volgende eiland, Ko Lipe, bevalt ons zeer goed. Een simpele bungalow aan het strand en een leuk resort met aardige Thai bediening. Hier eten we lekker (en veel); vooral de kennismaking van Wendy met 'Tom Yam' een hete Thaise soep blijft haar nog lang bij! Na een andere gast te hebben 'uitgelachen' omdat hij met een rood en bezweet hoofd zijn soep naar binnen slurpt is het Wendy haar beurt. Ze krijgt het er nog warm van, de opmerking 'not to spicy' heeft har niet geholpen....

Het leuke van Ko Lipe is dat het nog niet heel erg 'ontwikkeld' is met grote resorts en buitenlandse bedrijven die er mega-complexen bouwen. Als we het eiland een keer van oost naar west 'oversteken' lopen we door een vissersdorpje heen waar iedereen wat rondhangt, slaapt, blikjes platslaat en andere nuttige dingen doet. Poepen doe je gewoon buiten voor je deur (klein meisje die terwijl ze dit doet breeduit naar ons lacht en zwaait) en afval steek je in de fik of leg je bij elkaar. Heb je een leuk idee om wat geld aan de toeristen te verdienen? Timmer een bordje op een boom met 'massage', 'book shop' of 'toerist information' (haha) en ga voor je voordeur zitten. Het heeft absoluut z'n eigen charme.

's Avonds spelen we strandvolleybal tegen de lokale bevolking, kleine Thai die toch wel heel hoog kunnen springen en hard kunnen slaan! De verjaardag van Paul wordt in stijl gevierd: met een kleine kater van de cocktails die we de avond ervoor hebben gedronken. Voor drie euro een 'Black Russian', 'Mojito' of 'Gin Tonic' zijn verleidelijke prijzen die erg dorstig maken! Vooral de lokatie van de bar 'Karma' was perfect: direct op het strand met loungemuziek, fakkels en kleden met kussens op het strand...mmmm
's Ochtends blijkt alleen dat de rum en vodka niet van hoge kwaliteit zijn, auw......Goed excuus voor gewoon teveel cocktailtjes :)

Langkawi Eiland.....Laatste stop Maleisie

Na de smaak goed te pakken te hebben op de Perhentian Islands besluiten we Maleisie af te sluiten op Langkawi, een redelijk groot eiland aan de westkust. De reis naar de westkust verloopt niet zonder problemen...... Onze bus vertrekt vanaf Kota Baru, waar we 's ochtends op tijd zijn. Zonder opgaaf van reden vertrekt deze echter 2,5 uur later! Ok, gelukkig hebben we de tijd, dus we slikken maar een keer. Onderweg stopt de bus ook continu (na een uur hebben de chauffeurs toch wel trek gekregen en besluiten ergens wat te gaan eten). Weer een uur verder staat er een 'collega-bus' met een platte band, kost weer een uur :( Uiteindelijk komen we 's avonds laat in Kuala Perlis aan waar we onze boot missen.

Een gedwongen overnachting in dit pitoresque (haha, niet) dorpje is het gevolg. Paul raakt hier nog aan de praat met een 'bussinesman' uit Kuala Lumpur en een lokale politie-agent. Onder het genot van een mierzoete thee wil deze politie-agent 'alles' weten over Nederland en of dit hetzelfde land is als Polen. (Holland op z'n engels klinkt ook wel als Poland).

Uiteindelijk komen we 's ochtends vroeg aan op Langkawi, waar we een leuke bungalow vinden bij het strand. Op dit eiland genieten we van de zon en de zee en huren we een dag een brommertje om het eiland te verkennen. Leuk om dan ergens langs de kant van de weg bij een simpel eettentje wat te eten. De locals waarderen dit wel en maken graag een praatje.