vrijdag, mei 05, 2006

Mae Sariang.......Startpunt voor een mooie trekking

Zonder al te veel te klagen: ook de reis van Mae Sot naar Mae Sariang is er weer een om niet snel te vergeten. Het gebied waar we zitten is minder toeristisch en dat is te merken. Om verder naar het noorden te reizen moeten we 6 uur lang in een Song Thaw zitten. Een wat? Song Thaw: Pickup truck met bankjes achterin voor 8 personen, maar je kunt er ook makkelijk 12 in kwijt. Een Song Thaw is nooit vol, als je denkt dat er echt niemand meer bij kan, stopt de chauffeur toch voor iemand die staat te wachten en wordt er zonder klagen weer ingeschikt.

We houden er twee dagen lang een houten kont aan over maar ook een mooie ervaring. Onderweg stappen er allerlei locals in en uit, vaak compleet met grote zakken met groenten en fruit en andere handelswaar. De reis gaat door de bergen en is erg mooi.

In Mae Sariang hebben we onze zinnen gezet op een trekking door de bergen en een bezoek aan een Karen dorp. De verhalen over deze trekkings vanuit Chang Mai en Umpang klinken erg toeristisch met bergvolken die dagelijks hun kunstjes vertonen voor de toeristen. Wij willen het niet-toeristisch en dat zullen we weten ook!

De Lonely Planet meldt kort iets over 'some guide calling himself Salawin Tours' die vanuit Mae Sariang tochten organiseert. 's Avonds vinden we hem en zijn kantoor en eigenlijk zijn we direct gecharmeerd. In zijn huiskamer/ rommelhok (yeah, I'm single, living alone) heeft hij een bureautje staan en een zelf getekende kaart van de omgeving. Hij heeft een enthousiast verhaal over zijn trektocht en we zien een aantal mooie aansprekende foto's en verslagen. We hebben geluk, morgen vertrekt hij met een Engels stel voor drie dagen. Ter plekke besluiten we mee te gaan en hij is dolgelukkig met deze opkomst! 'Thank you Buddha' roept hij, normaal heeft hij maar 1 of 2 mensen per maand, dus dit is een verdubbeling van zijn omzet :)