vrijdag, mei 05, 2006

Trektocht naar Karen dorpen

Vandaag vertrekken we voor onze driedaagse tocht door de bergen en jungle in deze grensstreek met Burma. We zijn zeer nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat, een echt programma hebben we niet gekregen van onze gids die zichzelf Mr. Abul noemt. Dit blijkt er eigenlijk ook niet te zijn, vanaf het begin af aan lijkt alles geimproviseerd en ongepland. Vlak voordat we gaan krijgen we 6,5 liter water in onze handen gedrukt, makkelijk verpakt in kleine flesjes (niet dus), onze voorraad voor drie dagen per stel. Op mijn vraag of dit wel genoeg is haalt hij een half uur later toch nog maar wat extra flesjes in de supermarkt.

Uit zijn halfgare rugzak bengelen twee witte broden en een grilletje (voor de toast). Vooruit maar, dit komt wel goed. Onze reis begint met een Song Thaw naar een dorpje bij de rivier. Vanaf daar regelt Abul een pickup truck die ons naar het beginpunt van onze eerste wandeling brengt, een bergdorpje waar we ook onze 'lunch' hebben. Hier zijn wij de attractie als we dit dorp binnenrijden. Kleine kinderen rennen achter ons aan en komen verlegen kijken. Abul maakt ons eten klaar: rijst met sardientjes uit blik. Erg simpel, maar wel smakelijk. Als we onze borden niet helemaal leeg eten gaan de kinderen er mee aan de haal. Vaak eten ze alleen wat rijst met chillies, dus dit is een traktatie voor hun!

Na een wandeling van 4 uur komen we aan in het dorpje waar we 's avonds zullen blijven. Ik vraag aan Abdul of hij hier vaak met toeristen komt. Yes, this is already the second time (!). Geen wonder dat ook hier weer met name de kinderen verlegen en soms zelfs bang komen kijken naar ons. Als ik een filmpje van ze maak en dat laat zien zijn ze door het dolle. Geweldig om mee te maken, wat staat dit ver van ons eigen comfortabele leventje verwijdert. Over (gebrek aan) comfort gesproken: douchen doe je door vanuit een roestige teil water over je heen te gieten, zitten doe je op de grond en slapen doe je op de planken vloer! Bijna alles wat we zien en wat de mensen gebruiken komt uit de jungle: het huis waarin ze wonen, de matjes waarop ze slapen, de rijst die ze zelf verbouwen, het bestek wat ze van bamboo maken enzovoort.




Koken gebeurt op een houtgestookt vuurtje in de woonkamer. Hier maakt Abul een rijst met groenten, erg smakelijk. Daarna gaat hij weg met de boodschap: I have to find the elephantmen. De wat? De olifantenman voor onze trip op de rug van een olifant de volgende dag. Leuk detail: de tocht die we maken is nog niet eerder gedaan met een olifant, zegt hij breeduit lachend. 's Avonds slapen we op de vloer en gebruiken we de dekens als matrasje. Vol van indrukken vallen we toch snel in slaap en worden we 's ochtends met wat spierpijn wakker




Na ons ontbijt komt dan eindelijk de 'Olifantenman' met ons vervoer voor de komende drie uur: twee olifanten die ooit zwaar werk deden in de houtkapindustrie. Het hele dorp komt nieuwsgierig kijken hoe die houten Klazen op de olifant klimmen. Via z'n slurf en voorhoofd lukt dit uiteindelijk. In een klein bamboo bakje op de rug van de olifant kunnen we zitten en schommelen we het dorpje uit. Onze 'bestuurder' van de olifant is een oudere man die allerlei commando's roept naar de olifant om hem in beweging te krijgen en houden. Het eerste deel van de tocht is prachtig met mooi uitzicht over het dorpje waar we hebben overnacht. Daarna wordt het steeds zwaarder en onbegaanbaar. Er is inderdaad niet eerder een olifantentocht over dit pad gehouden, wat betekent dat er flink gekapt moet worden door de berijders van de olifanten en dat de Jumbo's zelf ook nog aan de bak moeten. Af en toe wordt het pad versperd door een omgevallen boom of een groot stuk bamboe. Geen probleem als je te voet bent, nu drukken de olifanten met hun hoofd of slurf de stukken boom met veel geweld weg. En daar zit je dan met je neus op in een gammel bakje. Mijn standaardgrapje naar Wendy (Je wou toch niet-toeristisch?) wordt wel steeds meer waarheid :).

O ja, in Thailand hebben ze trouwens dezelfde grote spinnen als ze in Maleisie hebben. Het leuke is dat als je op een olifant zit, ze alleen niet meer ver weg in een boom hangen maar vlak voor je neus bengelen! Reden genoeg voor paniek en traantjes bij Wendy. Onze olifantenman begrijpt de paniek niet en lacht z'n paar tanden bloot en grijpt de spinnen nonchalant weg. Ook Adul is er niet bang van. In het volgende dorpje blijkt zelfs dat hij er een gevangen heeft en meegenomen, als snackje. We doen dat eerst af als 'toeristengrapje' totdat hij de spin even in het vuur gooit en daarna opknabbelt. Brrrr!!

Als we in dit dorp aankomen is er nog even wat consternatie. De olifant van onze mede-avonturiers gaat er opeens in galop vandoor! Gelukkig staan wij al op de grond, het ziet er best gevaarlijk uit. Met veel geschreeuw komt de olifant tot stilstand. Gelach alom weer van de Thai, alsof er niks aan de hand is. Wat blijkt: er stond een brommertje geparkeerd op zijn pad (zie foto) en daar was deze jumbo bang van. Vast en zeker een keer een nare ervaring mee gehad en dat vergeten ze nooit meer (denk aan de Rolo reclame).

De mensen in dit dorpje zijn weer erg gastvrij en aardig. Wij komen zonder bericht binnenvallen en we worden zonder problemen ontvangen. Een oud vrouwtje moet erg hard lachen om Paul als hij probeert te zitten zoals zij doet: gehurkt, voeten bij elkaar en dan je kont op de grond. Dat lukt natuurlijk niet met die slungelige lange stelten en dat vindt ze prachtig. Dat zij al minstens 50 is zal ik er maar niet bij vertellen :). Wat zijn ze hier ook weer relaxed. Ze babbelen wat met elkaar, zitten rond het vuurtje en roken een pijpje (met name de vrouwen). We zouden niet willen ruilen maar zijn wel een beetje jaloers op de zorgeloosheid die er af straalt.


Na een lunch van noodles met ei hebben we weer een aardige wandeling voor de boeg. Gelukkig gaat het grootste gedeelte bergafwaarts en is het uitzicht weer de moeite waard. Het laatste stukje worden we nog verrast door een fikse regenbui zodat we nat en vermoeid op onze bestemming aankomen: een klein dorpje van zeven huizen waar Adul voor het eerst toeristen mee naar toeneemt.
Hier is het nog simpeler: geen wc (zelfs geen hokje), geen electriciteit en we moeten slapen op een bamboe vloertje! Ook jezelf wassen is een feest: midden in het dorpje staat een slang op een stok waar water uitstroomt uit de bergen. Als we ons daar wassen hangen overal uit de ramen giechelende bewoners ons te bekijken.

's Ochtends zijn we om 4.30 voor het eerst wakker door de hanen die luid kukelen onder onze oren. Vlak daarna wordt het hele dorpje wakker en worden de keteltjes opgestookt en gaat de vlam alweer in de eerste pijpjes. We verwennen onszelf door tot 6.00 te blijven liggen en staan dan toch ook maar (gebroken) op. Het is alweer de laatste dag van onze trekking en vandaag gaan we een legerkamp bezoeken van de KNU, de rebellen die tegen het Burmese leger vechten voor het behoud van de Karen dorpen. Ik vraag Adul meerdere malen of het wel veilig is en hij lacht en zegt ofcourse, de laatste paar dagen is er al niet meer gevochten. We zijn er niet helemaal gerust op, maar onze nieuwsgierigheid overwint.
We lopen ongeveer een uur naar een rivier toe waar we door een soldaat met geweer met een bootje worden opgehaald. Voordat we het weten steken we (illegaal) de grens over met Burma en staan we in het legerkamp. Soldaten met de puistjes nog op hun gezicht sloffen rond met hun geweren over hun schouder. We vragen hoever het leger van ons vandaan is, dit blijkt maar 1 mijl te zijn. Later lezen we in de krant dat er sinds 1997 niet meer zo hevig gevochten is en dat er weer duizenden Karenmensen op de vlucht zijn. Dit lag wel een stuk onder het kamp waar we nu waren, maar toch... Na een koud colaatje verlaten we het kamp en zakken 1,5 uur de rivier af en leggen aan bij een Thais dorp, terug in de beschaving! Hier is een koude Chang en Fried Rice onze beloning, het smaakt als een koningsmaal. Nog 1,5 uur in de Song Thaw en we zijn weer terug in Mae Sariang. We zijn het er allebei over eens dat dit ons hoogtepunt van Thailand is, wat een geweldige ervaring!

3 Comments:

At 05 mei, 2006 19:50, Anonymous Jack en paula said...

Wat maken jullie toch veel mee zeg! Bepaald luxe is het in ieder geval niet,maar dat is natuurlijk ook het leuke.Je zult nog wel geen nieuwe mobiel hebben.Daarvoor zal je wel in een beetje grote stad moeten wezen.
Het weer is hier nu eindelijk ook heel mooi geworden,zo rond de 28 graden.We zitten dus weer heerlijk op het terras.
Veel lieve groetjes,

 
At 06 mei, 2006 08:22, Anonymous jackenpaula said...

We waren inderdaad te snel met een reactie en hebben nu het vervolg gelezen.Wat een ervaringen zeg en Wendy ik kan me goed voorstellen dat je in paniek was door die grote spinnen.Ik moet er niet aan denken,brrrr.
We wachten dan maar af op een nieuw telefoonnummer.
Weer veel liefs.

 
At 06 mei, 2006 20:05, Anonymous Karin & Marlous said...

Wat een geweldig verhaal en mooie foto's! Leuk geschreven zeg, we beleven het hier helemaal mee. Misschien was het wel een beetje afzien, maar het lijkt veel leuker dan zo'n toeristische tocht bij Chiang Mai! Wel akelig die spinnen vlak voor je neus, ik kan me voorstellen Wendy dat je dat niet geweldig vond. Wij zijn net terug van een weekje Spaanse Pyrenee├źn. Ook veel gewandeld daar, maar dan door de bergen en zelfs in de sneeuw. Zal wel wat foto's mailen.
Liefs en groetjes van Karin & Marlous

 

Een reactie posten

<< Home