zondag, juni 04, 2006

Tad Fane.....Watervallen en Ray Charles

Met de nachtbus gaan we van Vientiane naar Pakse. Ondanks dat we op het busstation denken een luxe bus te hebben uitgezocht zien we 5 minuten voor vertrek een 'echte' luxe bus naast ons staan met veeeel meer beenruimte. Shit, dat zal een lange nacht worden. Gelukkig is de achterbank van de bus leeg (in een onbewaakt ogenblik, het blijkt eigenlijk de slaapplek van een 'bushelpertje') en pikt Paul die snel in, zodat we beiden een redelijk ruim slaapplekje hebben.

Ons reisdoel is uiteindelijk Tad Fane, de twee grootste watervallen van Laos. We hebben gelezen over een resort met bungalows die uitkijken op deze watervallen. Vanuit Pakse gaan we hier naar toe met twee britse backpackers. We hopen dat er plek is, maar bij aankomst (6.00 uur 's ochtends) blijken we de enige gasten. De receptionist wordt uit z'n bed getrommeld en we krijgen de beste twee bungalows die recht uitkijken op de twee Tads. Een schitterend gezicht, ze vallen meer dan 200 mtr naar beneden met een luid geraas.

Na een hazenslaapje onder de dekens (!, het is hier een stuk koeler omdat het zo hoog ligt) besluiten we zelf naar de top van de waterval (proberen) te lopen. Het resort heeft een 'gids' maar die vraagt teveel geld naar ons idee en doet een beetje vaag over wat we dan gaan zien. Dus zelf maar op pad! Onderweg komen we langs een grappige lokale koffieboer. We mogen daar een kopje versgebrande Lao koffie proeven en kopen een zak koffiebonen. Hij spreekt geen woord engels maar lult de oren van onze kop. We noemen hem maar Ray (naar Ray Charles, zelfde kop en zonnebril) en we lachen en proberen met steenkolen Laos wat terug te zeggen.

Dan moeten we met hem meelopen naar een stukje land achter zijn boerderij. Glimmend van trots laat 'ie hier een paar piramidevormige hutjes zien die hij heeft gebouwd. Van buiten ziet het er erg simpel uit, maar hij heeft er echt wat van gemaakt: een keurig badkamertje en een klein balkonnetje/ veranda. Dan trekt hij aan onze arm en begint nog meer te glimmen: met een druk op een knopje gaat er zelfs een (design)lampje branden! Voor $4 mag je bij hem logeren, we beloven hem de volgende keer als we bij hem in de buurt zijn dit te doen :).

We vervolgen onze tocht en komen eerst bij een andere waterval: Tad Yuang. Deze is minder hoog, maar toch ook erg mooi. Hier zijn een paar Laos-jongetjes aan het zwemmen en ze sloven zich flink uit voor ons. Later leren we ze hoe ze op hun vingers kunnen fluiten en ze lopen nog een eind achter ons aan. Het schijnt mogelijk te zijn vanaf deze waterval naar de top van Tad Fane te klimmen. We zien een paadje lopen en besluiten dat maar te volgen. Onderweg zien we een paar locals die op het land werken en die vinden het wel grappig dat wij daar lopen. Plotseling komt er een mannetje met een kapmes uit de bosjes. We roepen 'Tad Fane, Tad Fane' en hij wenkt dat we hem moeten volgen. Uiteindelijk neemt ie ons helemaal mee, dwars door de struiken en langs een glibberig steil paadje. Dan staan we op de top van de waterval. Een fantastisch gezicht, het water stort hier recht naar beneden. We kunnen tot aan het randje lopen en met trillende knietjes kijken we de afgrond in. Echt heel indrukwekkend!

3 Comments:

At 04 juni, 2006 21:14, Anonymous Karin&Marlous said...

Arm bushelpertje, had hij geen slaapplaats meer.
Veel plezier nog in Cambodja!

 
At 04 juni, 2006 22:29, Anonymous Jack en paula said...

Fijn weer wat te horen en dan maar even zonder telefonisch contact hé! Is niet anders.
Fijne tijd nog in Cambodja en Vietnam.

 
At 05 juni, 2006 13:34, Anonymous Bert en Marijke said...

leuk om weer wat te lezen.Mooi hoor die watervallen.
En gaaf zo'n koffie boertje die dan alles laat zien en zo trots he.
Nog veel plezier in Cambodja en dan Vietnam.

 

Een reactie posten

<< Home