Paul en Wendy op reis

Hanoi......brommertjes en Uncle Ho

2006-07-04T10:27:00.001+02:00

De volgende dag ontwaken we in bruisend Hanoi! Wat een verandering weer t.o.v. de steden in Laos en Cambodja. We kunnen weer op de stoep lopen, hoeven niet over open riolen heen te stappen en genieten van mooie oude gebouwtjes en leuke straatjes. Op straat is het een chaos en geweldige drukte. Enorme aantallen brommertjes crossen hier door elkaar, we verwachten ieder moment dat er iemand wordt aangereden, maar het gaat steeds net goed. Vrouwtjes met rieten hoeden en 'draagmanden' lopen hun groenten en baguettes te verkopen. Op straat wordt gekookt en gewerkt; de stoep wordt op veel plekken als verlengstuk van de winkel of werkplaats gebruikt. Kleine kinderen lachen en wijzen naar ons en op elke hoek van de straat wordt ons 'transport' aangeboden (motorbike sir? tuk-tuk sir?). Terugzwaaien en vriendelijk lachen werkt het best!

Op ons gemak verkennen we de stad. Ook hier hebben we ons aankomst weer goed getimed (not). Ons visum voor China moeten we hier bij het Chineese consulaat regelen. Helaas komen we een half uur te laat (op vrijdagmiddag) en moeten we tot maandag wachten! 'Gelukkig' kan het later die week snel geregeld worden als we maar extra dollars ophoesten om de ambtelijke molen sneller te laten werken (grom).

We bezoeken het mausoleum van Ho Chi Minh, liefkozend 'Uncle Ho' genoemd door veel Vietnamezen. We kijken onze ogen uit naar al het protocol en uiterlijk vertoon. Het mausoleum is streng bewaakt met iedere 5 meter een erewacht in smetteloos wit kostuum. Binnen in het mausoleum wordt iedereen tot stilte gemaand en schuifelen we langs de kist waar Ho in ligt opgebaard! Vooral de Vietnamen zijn behoorlijk onder de indruk. Ho Chi Minh is DE nationale held hier, dat blijkt vooral als we het naastgelegen museum bezoeken. Zonder hem zou Vietnam nergens zijn, zowel nationaal als internationaal.

Phnom Pehn...Bangkok.....Hanoi

2006-07-04T10:27:00.000+02:00

Veranderlijk als we zijn hebben we besloten dat we toch nog ongeveer een week in Vietnam willen doorbrengen. Na een aantal opties te hebben afgewogen (over land naar Saigon, met de bus naar het noorden, met de trein enz.) kiezen we de 'makkelijkste': vliegen vanaf Phnom Pehn naar Bangkok en vanaf daar naar Hanoi. Met onze vrienden van Air Asia gaat dat redelijk goedkoop en makkelijk via internet.

We nemen maar op de koop toe dat we rond 10:00 in Bangkok landen en dat onze vlucht naar Hanoi pas om 19:00 gaat. Dat betekent de hele dag op het vliegveld rondhangen, veel koffie drinken en 'alle' Tax Free shops bezoeken. Als onze vlucht dan ook nog vertraging heeft en pas om 21:00 vertrekt zijn we behoorlijk gaar.

In Hanoi nemen we een taxi naar de stad. Onze chauffeur lijkt wel dronken of is stekeblind: hij rijdt over de snelweg continu met groot licht, zwiert om fietsers en brommers heen en trekt steeds hard op om daarna weer (zonder reden) stevig af te remmen. Als we Hanoi naderen en we de naam van ons hotel noemen waar we heen willen doet hij net alsof hij het niet begrijpt en de straat niet kan vinden. Erg vreemd, deze straat ligt in het centrum en is erg bekend met hotels en restaurantjes. We voelen al wat hij van plan is en ja hoor, we stoppen bij een ander hotel waar hij ons wil afzetten (en veel commissie voor krijgt). Daar trappen we niet in, we blijven zitten en zeggen dat hij geen cent krijgt als hij ons niet naar ons 'eigen' hotel brengt. Dat laatste helpt, opeens komt zijn topografische kennis weer bovendrijven en arriveren we moe in ons gekozen hotel!

Kampot....Bokor Hill en Krab eten in Kep!

2006-06-21T13:07:00.000+02:00

Jan zwaait ons uit als we vertrekken naar Kampot. Vanaf hier willen we Bokor Hill station bezoeken en het badplaatsje Kep. We zullen Jan echter nog een keer zien: doordat Paul zijn rijbewijs bij hem in de kluis laat liggen, zijn we later 'gedwongen' terug te gaan en nog maar een dagje zwembad te doen. Dom, dom, dom (hihi).

Bokor Hill Station is een verlaten 'dorpje/ stadje' uit de Franse tijd. Het ligt op een heuvel met prachtig uitzicht over de zee en de omgeving. Vanwege strategische redenen en om er een luxe hotel/casino neer te zetten hebben de Fransen tijdens de koloniale tijd dit bergtopje bereikbaar gemaakt. Door de tijd heen is het verlaten geweest en weer herbouwd. De laatste keer is het tijdens het Pol Pot regime gebruikt als slagveld met de Vietnamezen. De restanten van met name het oude hotel doen spookachtig aan en trekken dagelijks een handjevol toeristen.

Wij wagen de tocht naar boven die behoorlijk afzien is. Hobbelend en schudden over een weg met gaten en kuilen achterin een pickup truck. En dat 2 uur lang! Gelukkig is het de moeite waard. Vooral de lunch in de ruineresten van het hotel is apart en erg lekker. Onze gids weet nog wat spookverhalen te vertellen; wij lachen erom maar hij gelooft er heilig in!

De afsluiting van de dag is een boottochtje terug naar Kampot. Als we bij de boot arriveren komt er net een slang de oever op geschoten, achter een kikker aan! Voor onze ogen weet de slang deze te pakken te krijgen en zien we hoe hij deze probeert op te eten. Wauw, net alsof we naar Discovery kijken.

De volgende dag huren we een brommertje en crossen we naar Kep. Dit was in de jaren 50/60 een mondaine badplaats met kolossale Franse villa's. Nu resten alleen de overblijfselen en zijn er plannen om het plaatsje weer nieuw leven in te blazen. Als we Kep binnenrijden blijkt weer dat het laagseizoen is. Van alle kanten worden we belaagd door mensen die willen dat we bij hun wat komen eten. We rijden nog maar een stukje verder en kiezen twee ligstoelen aan de boulevard.
Hier lezen we wat en kletsen met een Cambodjaanse familie die op krab en garnalen aan het knabbelen zijn. Dat willen wij ook wel! Met wat handgebaren maken we duidelijk wat we willen, dingen een paar dollar af en zitten even later heerlijk verse krab te eten en smullen van garnalen. We krijgen wat uitleg over hoe de krab met de hand te slachten en het vlees uit de schaal te peuteren. Heerlijk!

Sihanoukville.....Jan en Bamboo Island

2006-06-21T12:28:00.000+02:00

We vinden het wel weer tijd voor zon, strand en relaxen. Dit kan in Sihanoukville, Cambodja's eigen 'Costa Brava'. Hier hebben we onze zinnen gezet op Orchidee Guesthouse, eigendom van een Nederlander. Dit zal (met onderbrekingen) een week lang onze thuisbasis zijn en Jan de eigenaar vindt dat wel grappig. Hij heeft een mooi Guesthouse met kamers die aan de eisen van ons westerlingen voldoen. Sinds kort heeft hij ook nog een zwembad aangelegd en dat slechts voor 10 dollar! We mogen Jan niet zo, maar voelen ons helemaal thuis.

Sihanoukville heeft verder niet zo heel veel te bieden. We maken een dagje een uitstap met een bootje naar Ream National Marine Park. Dit is eigenlijk een groot eilandengebied met mangrovebos ertussen. Hier zien we hele kolonies gigantische ooievaars rondstappen. Ook leggen we aan bij een eilandje waar een paar vissers de enige bewoners zijn. Hier lopen we naar de andere kant van het eiland en nemen een duik in de zee die voor ons gevoel wel 36 graden warm is!

Twee van onze reisgenoten van die dag hebben dezelfde plannen als wij hebben: een paar dagen naar Bamboo Island (officiele naam: Ko Russei), waar een militaire basis is gevestigd. Een bar in Sihanoukville heeft hier een stukje land/ strand gepacht en hier een paar bungalows (hutjes) neergezet. We gaan naar Bar Ru en spreken daar af dat we de volgende dag met de 'voorraadboot' mee kunnen naar het eiland. Ons tochtje daarheen wordt steeds ruwer en als we willen aanleggen breekt er een fikse storm los. De boot schudt heftig en we moeten tot aan onze schouders met de rugzak boven ons hoofd door de branding waden. Welkom op Bamboo Island!

Ons verblijf is erg relaxed en we vullen onze drie dagen met lezen, kletsen, volleyballen en lekker eten. De hutjes zijn erg basic, maar dat maakt niets uit. Paul doet een poging Angkor Wat als zandkasteel na te bouwen (haha) en Wendy heeft de zandkorrels liggen tellen. De boottocht terug is rustiger en we kloppen weer aan bij Jan!

Phnom Penh.....Killing Fields

2006-06-21T12:01:00.000+02:00

De weg naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, schijnt ooit een martelgang geweest te zijn. Vol met kuilen en gaten en chauffeurs die denken dat ze Michael Schumacher zijn. De weg is inmiddels volledig geasfalteerd, de roekeloze rijders zijn er helaas nog wel. Ook onze buschauffeur houdt van gas geven en natuurlijk moet iedereen worden ingehaald. Helaas wordt een hond het slachtoffer, maar dit kunnen we hem bijna niet kwalijk nemen. Deze beesten liggen midden op de weg of steken plotseling over.

In Phnom Penh valt ons op dat er wel erg veel dikke, blanke toeristen met mooie slanke Cambodjaanse vrouwen lopen. De sexindustrie tiert hier dan ook welig en de 'Girly bars' zijn overal te vinden. Daarnaast is het vooral druk, chaotisch en zijn er veel bedelaars. Niet zoveel als in Siem Reap, daar werden we continu belaagd door mannen op krukken die armen of benen missen. Nog steeds worden er jaarlijks mensen verminkt doordat ze op een landmijn stappen die nog niet geborgen is. Erg triest, gelukkig wordt er nog continu 'geruimd'.

Als we 's ochtends op pad gaan om het paleis te bekijken, komt er een man met een fototoestel op ons af. Hij is een 'reportage' aan het maken van een Cambodjaanse familie en die staan netjes te poseren voor het paleis. Of we er even bij willen staan voor de foto, dat vinden ze leuk. Natuurlijk doen we dat, met als voorwaarde dat wij ook een plaatje mogen schieten! Later worden we nog vaker gevraagd om op de foto te gaan, erg grappig!

Ook bezoeken we Tuol Sleng, een tot gevangenis verbouwde basisschool. Deze werd tijdens het schrikbewind van Pol Pot in de 70-er jaren gebruikt om tegenstanders van zijn regime te 'ondervragen'. Dit ging op beestachtige wijze, tot de dood erop volgt. Op een handjevol mensen na heeft niemand dit overleefd. In de gevangenis zijn schokkende foto's geexposeerd van mensen die gemarteld worden, maar ook foto's van mensen die net zijn opgepakt en waarbij de doodsangst in de ogen staat. De meeste 'verhoorkamers' zijn intact gelaten alsof ze net zijn verlaten. Compleet met versleten bedden met kettingen en de sporen van bloed nog op de grond. Heel macaber allemaal.

Vervolgens brengt een taxi ons naar de beroemde 'Killing Fields'. Hier werden de gevangen uit Tuol Sleng naar toegebracht en op gruwelijke wijze om het leven gebracht. Om kogels te sparen werden mensen gekeeld en baby's werden tegen een boom geslagen. Bijna te gruwelijk om hier neer te zetten, maar het gebeurde op grote schaal. Met kippenvel lopen we tussen de massa-graven en stapels met schedels en botten door. Niet alle graven zijn gedolven en op sommige plekken steken de versleten en half vergane kleren door de grond heen.

Cambodja: Siem Reap.....Angkor Wat & Angkor Beer

2006-06-20T12:07:00.000+02:00

Laos verlaten we met een klein beetje pijn in ons hart. We hebben het er erg naar ons zin gehad. De twijfels die we eerst hadden omdat we een beeld hadden van een arm en stoffig land zijn eigenlijk helemaal weg. Ook al was het inderdaad 'arm-en-stoffig', het land en de mensen heeft een charme die moeilijk te omschrijven is. Wij hebben beide in ieder geval in ons hart gesloten!

We vliegen van Pakse naar Siem Reap en slaan daarmee een lange en moeizame tocht over land over. De rit met de taxi vanaf het vliegveld van Siem Reap naar ons guesthouse voert ons langs gigantische hotels en nog veel meer bouwputten met nog meer hotels in aanbouw. Het is duidelijk, we zijn bij Angkor Wat gearriveerd, een van de meest indrukwekkende bouwwerken ter wereld. De grote groepen toeristen hebben dit ook al ontdekt, waarschijnlijk zal het hier binnen vijf jaar echt een gekkenhuis zijn.

Voor de leken (zoals wij ook waren voordat we het vliegveld uitstapten) even wat tempel uitleg: Angkor Wat is slechts een van de tempels die staat in een groot gebied met heel veel andere tempels en bouwwerken. Angkor (dat 'stad' betekent) Wat (=tempel) is daarvan de bekendste en meest indrukwekkende. Het is het grootste religieuze bouwwerk op aarde en de eerste keer dat wij deze zagen waren we ook echt zeer onder de indruk. Daarom heen liggen nog allerlei andere tempels en 'Angkors'. Dit waren vroeger (rond 800-1000 na chr.) eigenlijk een soort steden met een tempel als middelpunt. Iedere koning uit de Angkor periode liet binnen zo'n stad z'n eigen tempeltje of uitbreiding van een tempel maken. Uiteraard waren dit allemaal 'mannetjes' die flink wilden pronken en steeds groter en mooier wilden bouwen. Het resultaat is op veel plekken nog verrassend intact. Vooral de beeldhouwwerken in de muren en de detailistische versieringen zijn erg mooi. Tot zover al deze wijsheden.......

Aan het einde van onze eerste dag laten we ons gelijk met een 'driewieler-taxi' (gondeltje met bankjes achter een brommer) naar Bayon brengen, een tempel die een mooi uitzicht geeft op de zonsondergang over Angkor Wat. Hier is het heel druk en de mensen verdringen zich om de beste en mooiste foto te maken. Erg vermakelijk om te zien, gelukkig is het uitzicht ook wel echt de moeite waard. Hier worden we voor het eerst (en later nog veel vaker) overspoeld door kinderen die ons wat willen verkopen. 'Excuse me, you buy from me ?', 'Hello Lady, you buy book, special price for you' enzovoort. We hebben zo onze bedenkingen over deze 'kinderarbeid' maar sommige zijn erg gewiekst en grappig. Op ons antwoord 'No we don't want to buy one' zegt er een 'ok, then you buy two?'.

Een van de tempels, Wat Phom, is gebruikt tijdens een van de Lara Croft Tomb Raider films met Angelina Jolie. Naast dit weetje vinden we deze tempel ook erg apart omdat dit de enige tempel is die niet gerestaureerd is. Dit is bewust gedaan om te laten zien hoe de elementen en de tand des tijds (ahum) de bouwwerken aantasten. Vooral de wortels van de bomen die door en om de muren en daken zijn gegroeid leveren dan mooie plaatjes op!

De volgende drie dagen besteden we volledig aan het bezoeken van de tempels en bouwwerken. Dit gaat met een '3-dagen-pas' voor $ 40 die overal door ijverige controleurs in het gebied wordt gecontroleerd. De eerste dag leggen we nog grotendeels lopend af, daarna laten we ons rondrijden door de driewieler-taxis. Op de laatste dag zitten we voor een tempel bijna 1,5 uur te hobbelen en te schudden. 's Avonds zijn we dan ook bekaf en tempel-moe. Onze tip voor de baas van Angkor Wat zou dan ook zijn om een rustdag te kunnen nemen!

Terug naar Pakse...samen met de vis!

2006-06-20T11:47:00.000+02:00

Vanaf Don Khon moeten we weer terug 'omhoog' naar Pakse om daar onze vlucht naar Siem Reap in Cambodja te nemen. We hebben een vlucht met Lao Airlines waar de wildste verhalen de rondte over doen. Achteraf valt dit allemaal erg mee....

De enige manier om weer in Pakse te komen blijkt een Song Thaew (pickup truck met bankjes). Deze vertrekt van de markt op het vasteland en dit is geen goed nieuws! Onze ervaring leert dat onze medepassagiers meestal flink inkopen doen en deze op het dak en in de 'passagiersruimte' mee nemen. Vandaag blijkt dit vis te zijn en deze wordt in grote hoeveelheden meegenomen in emmers en mandjes. Stel je voor: drie uur lang hobbelen met 100 paar vissen-oogjes die je aan staren! Gelukkig zijn we inmiddels al wat gewend en is het eigenlijk wel grappig.

Tegenover ons zit een oude vrouw die helemaal in het wit is gekleed. Ze blijkt stokdoof te zijn en haar man schreeuwt af en toe wat in haar oor. Na een paar sigaretten gaat ze aan een lokale lekkernij beginnen, een blad van een plant met daarin gemalen nootjes en wat andere vage kruiden. Hier kan urenlang op worden gekauwd en dit levert prachtige rode fluimen op die ongegeneerd naar buiten worden gespuugt. Naast de rode fluimen is deze delicatesse ook erg slecht voor de tanden; alle vrouwen van boven de 40 hebben dan ook alleen nog maar rood-zwarte stompjes in hun mond zitten.

Als Wendy tijdens een korte stop even naar de WC moet en dus over alle marktwaar heen moet klauteren stoot ze een teil met vissen om! Dit wordt haar niet in dank afgenomen door een paar vrouwen die daar zitten, die worden getrakteerd op een voetenbad van vissensap. Na wat boze blikken besluit een vrouw om maar even een rondje door een klein slootje te lopen en zo haar voeten te wassen. We vragen ons af wat nu smeriger is!

's Avonds in Pakse komen we een Nederlandse jongen tegen die ook in de pickup zat. Hij blijkt nog een extra souvenier van de rit over gehouden te hebben: zijn rugzak lag op het dak naast een lekkende zak met vis....het resultaat laat zich raden!

Don Khon......Drijvende bungalow en dolfijnen

2006-06-20T11:25:00.000+02:00

Na de tempels in Champasak gaan we naar de '4000 Islands' in het zuiden van Laos. Hier is de Mekong op z'n breedst en liggen er 1000-en eilandjes in de rivier, varierend van uit de kluiten gewassen graspollen tot bewoonde paradijsjes. Een van die laatste gaan we bezoeken, Don Khon die via een brug is verbonden met Don Det. Op Don Det is het wat drukker en bestaat de accomodatie vooral uit $ 1 bungalows, Don Khon spreekt ons meer aan. Hier is wat meer keus en spreekt de Lonely Planet van een echtere 'Lao Experience'.

Na met een bootje te zijn overgezet vanaf het vasteland hebben we al snel ons oog laten vallen op een paar drijvende bungalows. Deze zien er erg mooi uit, drijvend op de Mekong en met een klein balkonnetje/ terrasje direct aan het water. Ook van binnen is het de moeite waard en we gaan hier maar eens een paar dagen vertoeven!

Een wandelingetje over het eiland levert mooie plaatjes op, met rijstvelden en buffels. De kinderen doen een spelletje wat verdacht veel op hink-stap-sprong lijkt (waarschijnlijk van een toerist geleerd). Verder bestaat onze dag uit lekker rondhangen, lezen op het balkonnetje en vooral ook nix doen. Het is wel weer erg warm, er is maar een paar uur electriciteit per dag dus vooral 's nachts is het flink zweten zonder ventilator. Toch knap hoe de mensen ook zonder prik uit het stopcontact heerlijke maaltijden weten te maken en koude biertjes hebben!

Als we op een dag allebei heel vroeg (6:00) klaar wakker zijn besluiten we op te staan en naar de zuidpunt van het eiland te lopen. Hier kun je 's ochtends vroeg de zeldzame Irrawady dolfijnen zien. We moeten eerst 5 kilometer via een oude spoorlijn lopen en komen dan bij een oud laad-en-los dok aan. Hier turen we over het water maar zien natuurlijk niets. Dan komt er een mannetje aangelopen die 'Dolphins, dolphins ?' roept en (toevallig) een vissersbootje heeft. Voor een paar dollar brengt hij ons naar een paar rotsen een kilometer verder in het water. Hier worden we gedropt en gaat het getuur verder. Als we bijna de moed opgeven wijst onze 'gids' in de verte en zien we inderdaad de ruggen en vinnen van een paar dolfijnen die uit het water komen. Helaas niet heel dichtbij, maar toch een apart gezicht in deze omgeving!

Champasak.....fietsen naar de tempels

2006-06-10T14:38:00.000+02:00

Na weer een 'interessante' busreis met een jongetje die bijna over Paul zijn voeten heen kotst steken we met een pont de Mekong over. Deze veerpont bestaat uit twee aan elkaar gelaste schuiten met een aantal balken erover. Sterk genoeg dus voor negen auto's en twee backpackers! In Nederland zou je nooit op zoiets stappen, hier wel en gaat het eigenlijk ook altijd goed. Aan de overkant worden we opgewcht door een breeduit lachende Laotiaan die een Guesthouse heeft en ons een gratis lift wil geven. Gratis vinden we altijd wel goed en de kamer bevalt ons.

In Champasak bevinden zich een aantal tempels uit het 'Angkor' tijdperk, een voorproefje op wat ons in Cambodja te wachten staat. We gaan er met de fiets heen en na een hoop gezwaai naar de mensen onderweg bekijken we deze oude stenen tempels, of beter de overblijfselen ervan. Met aan de ene kant rijstvelden en aan de andere kant groene, groene bergen ziet het er erg mooi en indrukwekkend uit. Het valt ons sowieso op hoe groen het is in Laos: de rijstvelden, bossen, bergen en bomen.

Sekong.....Stof, regen, zand en kakkerlakken

2006-06-10T14:06:00.000+02:00

Na de watervallen en natuur vinden we het tijd om wat verder het binnenland in te gaan en 'op zoek te gaan naar het echte Laos'. We posteren ons 's ochtends langs de weg van Tad Fane naar Sekong en al snel (nou ja, snel) komt er een lokale bus aangekropen. Over het vervoer per bus moeten we toch even wat meer vertellen:

De bussen die we tot nu toe hebben genomen varieerden van luxe touringcar tot oude rammelbak. Echter, in Zuid Laos hebben we toch wel de meest oude museum-exemplaren gezien. Zeker de lokale bussen waar de Lao zelf mee reizen zijn een ervaring op zich. Erg leuk ook als je je heen zet over stof, modder, etensresten op de vloer en weinig ruimte. De bus naar Sekong staat toch zeker wel op nr 1 tot nu toe.

Onze tassen worden achterin gegooid en dan mogen we de stampvolle bus inkruipen. Bussen worden namelijk vooral gebruikt om je spullen mee te vervoeren en dat kan werkelijk alles zijn. Het gangpad ligt vol met dakplaten/ bouwmateriaal, waardoor de vloer tot leuninghoogte is opgehoogd. Naast onze voeten ligt een berg ananassen en verder overal grote zakken met rijst, etenswaren en andere dubieuze zaken. Ook het dak van de bus is met drie meter verhoogd en aan de achterkant hangt een kolossale koelkast.

Langzaam kruipt deze bus de helling op en binnen is het een gezellige bedoeling. Iedereen klets met elkaar en de chauffeur en uiteraard zijn wij weer een bezienswaardigheid. Vooral het beenhaar van Paul schijnt bijzonder te zijn, hier zit een oud mannetje steeds aan te plukken en lacht onderwijl een tand bloot. Na een stop heeft een vrouw een plastic zak met wat op een paar bolletjes vacht lijkt. Dan zien we dat hier een paar eekhoorns in zitten die even daarvoor nog levend aan een touwtje op de markt hingen. Na nog wat stuiptrekkingen zijn deze gestikt en zullen deze beestjes 's avonds wel ergens op tafel verschijnen. Nadat we tijdens een andere tussenstop andere lekkernijen voorbij zien komen, zoals gefrituurde krekels en kevers op een sateprikker, besluiten we voorlopig maar even vegetarier te worden.....

Over Sekong zelf valt niet zo heel veel te vertellen. Alleen dat het ook hier weer erg arm, simpel en stoffig is, maar de mensen zijn weer erg aardig en hartelijk. Paul speelt nog een partijtje badminton met een paar meisjes en een van hen vertelt aan Wendy waarom wij zo blank zijn: It's cold in Holland, that's why you're so white. We moeten er erg om lachen. Helaas hebben we hier de slechtste kamer tot nu toe. Een vieze kamer met smoezelige lakens en tot twee keer toe een kakkerlakkenjacht....Geen aanrader dus.

We proberen met een gehuurd brommertje naar een waterval te rijden. Helaas is het regenseizoen toch wel echt begonnen en worden we onderweg overvallen door gigantisch noodweer. De weg naar de waterval blijkt onbegaanbaar en we keren maar weer om. We stoppen even bij een soort kraampje/winkeltje/huisje om wat te drinken. Gelijk komen van alle kanten de mensen aan gelopen om dat allemaal eens te bekijken en we weten duidelijk te maken dat we probeerden een modderpad te bedwingen op een brommertje met gladde banden. Onze moed wordt beloond met een film die in de dvd speler wordt gestopt, speciaal voor ons lijkt het. Als er een stukje Engels wordt gesproken in de film kijkt iedereen onze kant op en lacht, zo van: leuk he, jullie taal!

Gelukkig zit er tegenover ons hotel een leuk 'restaurantje' met een aardig meisje die een beetje Engels spreekt. Hier eten we nagenoeg alle dagen en ze kan een lekker potje koken. Niet alleen lekker, maar zeker ook vers! Iedere keer als we wat bestellen loopt ze niet de keuken in, maar stapt ze eerst op haar brommertje om eieren, brood of deeg te halen!

Tad Fane.....Watervallen en Ray Charles

2006-06-04T13:17:00.000+02:00

Met de nachtbus gaan we van Vientiane naar Pakse. Ondanks dat we op het busstation denken een luxe bus te hebben uitgezocht zien we 5 minuten voor vertrek een 'echte' luxe bus naast ons staan met veeeel meer beenruimte. Shit, dat zal een lange nacht worden. Gelukkig is de achterbank van de bus leeg (in een onbewaakt ogenblik, het blijkt eigenlijk de slaapplek van een 'bushelpertje') en pikt Paul die snel in, zodat we beiden een redelijk ruim slaapplekje hebben.

Ons reisdoel is uiteindelijk Tad Fane, de twee grootste watervallen van Laos. We hebben gelezen over een resort met bungalows die uitkijken op deze watervallen. Vanuit Pakse gaan we hier naar toe met twee britse backpackers. We hopen dat er plek is, maar bij aankomst (6.00 uur 's ochtends) blijken we de enige gasten. De receptionist wordt uit z'n bed getrommeld en we krijgen de beste twee bungalows die recht uitkijken op de twee Tads. Een schitterend gezicht, ze vallen meer dan 200 mtr naar beneden met een luid geraas.

Na een hazenslaapje onder de dekens (!, het is hier een stuk koeler omdat het zo hoog ligt) besluiten we zelf naar de top van de waterval (proberen) te lopen. Het resort heeft een 'gids' maar die vraagt teveel geld naar ons idee en doet een beetje vaag over wat we dan gaan zien. Dus zelf maar op pad! Onderweg komen we langs een grappige lokale koffieboer. We mogen daar een kopje versgebrande Lao koffie proeven en kopen een zak koffiebonen. Hij spreekt geen woord engels maar lult de oren van onze kop. We noemen hem maar Ray (naar Ray Charles, zelfde kop en zonnebril) en we lachen en proberen met steenkolen Laos wat terug te zeggen.

Dan moeten we met hem meelopen naar een stukje land achter zijn boerderij. Glimmend van trots laat 'ie hier een paar piramidevormige hutjes zien die hij heeft gebouwd. Van buiten ziet het er erg simpel uit, maar hij heeft er echt wat van gemaakt: een keurig badkamertje en een klein balkonnetje/ veranda. Dan trekt hij aan onze arm en begint nog meer te glimmen: met een druk op een knopje gaat er zelfs een (design)lampje branden! Voor $4 mag je bij hem logeren, we beloven hem de volgende keer als we bij hem in de buurt zijn dit te doen :).

We vervolgen onze tocht en komen eerst bij een andere waterval: Tad Yuang. Deze is minder hoog, maar toch ook erg mooi. Hier zijn een paar Laos-jongetjes aan het zwemmen en ze sloven zich flink uit voor ons. Later leren we ze hoe ze op hun vingers kunnen fluiten en ze lopen nog een eind achter ons aan. Het schijnt mogelijk te zijn vanaf deze waterval naar de top van Tad Fane te klimmen. We zien een paadje lopen en besluiten dat maar te volgen. Onderweg zien we een paar locals die op het land werken en die vinden het wel grappig dat wij daar lopen. Plotseling komt er een mannetje met een kapmes uit de bosjes. We roepen 'Tad Fane, Tad Fane' en hij wenkt dat we hem moeten volgen. Uiteindelijk neemt ie ons helemaal mee, dwars door de struiken en langs een glibberig steil paadje. Dan staan we op de top van de waterval. Een fantastisch gezicht, het water stort hier recht naar beneden. We kunnen tot aan het randje lopen en met trillende knietjes kijken we de afgrond in. Echt heel indrukwekkend!

Vientiane....lekker stukje vlees!

2006-06-04T12:34:00.000+02:00

Vientiane is de hoofdstad van Laos. Dit betekent eigenlijk de gebruikelijke chaos en wanorde, maar dan op wat grotere schaal. Na wat zoeken vinden we hier een perfect hotel/ guesthouse. Mooie kamer, alles netjes, airco, tv etc. En dat voor maar $ 15, we zijn helemaal blij. Klinkt misschien raar, maar na wat langer reizen stellen we toch wat meer eisen aan de accomodatie. Alhoewel 'eisen': schone kamer en schone lakens zijn in Laos soms al lastig te vinden....

We hebben onze aankomst hier weer perfect gepland (not): we willen ons visa voor Laos verlengen en eventueel dat van Cambodja al regelen. Lastig als je op zaterdag aankomt en de ambassade/ immigratie pas op maandag weer open gaat. Dan maar wat extra dagen in onze 'suite'. Omdat het zaterdag is verwennen we ons ook maar op een goed restaurant, Cote D'azur. Inderdaad, franse keuken, dus dat betekent een subliem stuk vlees met een lekkere rode wijn. We zijn helemaal gelukkig in Vientiane!

De stad heeft zelf niet heel veel te bieden. Wel hebben ze een soort Arc de Triomphe, alleen wat kleiner en minder indrukwekkend. De Laotianen zijn er zelf ook niet zo tevreden over, dit is wat ze zelf op een bordje hebben gezet bij deze betonkolos: 'Geschonken door bla bla is deze triomfboog een symbool van bla bla.... Hoe dichterbij je komt hoe minder mooi en indrukwekkend deze is, eigenlijk alleen maar een groot stuk beton'
Prima stukje stadsmarketing, erg vermakelijk. Wel eten we echt Laotiaans in een leuk restaurant daar in de buurt.

Op maandag regelen we 's ochtends vroeg onze verlenging van onze visa. Bij aankomst in Laos hebben we een 15 dagen visum gekregen en dat gaan we niet redden! We hopen de stempel in ons paspoort direct te krijgen maar dat gaat natuurlijk niet.... Eerst moet het de molen in en door minimaal 5 mensen gezien en getekend worden. We mogen blij zijn als we het einde van de ochtend krijgen! Hierdoor kunnen we ons visum voor Cambodja niet meer regelen bij de ambassade. Het schijnt tegenwoordig ook aan de grens te kunnen (Voen Kahm) maar daar hebben we wat spookverhalen over gehoord. Ook de reis over land naar Siem Reap gaat over slechte wegen en duurt lang dus.....maar weer eens vliegen! Vanuit Pakse (Zuid Laos) gaat er een vlucht naar Siem Reap met Lao Airlines. Die boeken we alvast voor 26 mei.

Vang Vieng.....Karstgebergte en Friends

2006-05-28T15:23:00.000+02:00

Vang Vieng is een 'must do'op de backpackers route. Of je van noord naar zuid reist of v.v., je komt er eigenlijk ook altijd langs. Helaas heeft dit z'n impact gehad op dit dorpje. Ooit heeft een Lao ontdekt dat het leuk is om in je cafe oude afleveringen van Friends te herhalen. Nog leuker is het om een hoop kussens neer te leggen en het volume van de tv flink op te krikken. Nog nix mis mee, totdat alle andere cafes/ restaurants dit ook ontdekten en dit massaal door de backpackers werd omarmd. Dit betekent de halve dag Friends-gebler door de straten en backpackers met glazige ogen voor de tv. Je moet er maar van houden!

Gelukkig biedt de omgeving veel moois. Onderweg met de bus rijden we al door een prachtige omgeving van bergen en groene dalen. Ons Guesthouse kijkt uit op een mooi bergmassief en tevreden zitten we op ons balkonnetje. Onder ons stroomt de rivier door en komen de backpackers (die geen Friends zitten te kijken) voorbij 'tuben'. Tuben is jezelf laten droppen met een tractorband 3 km stroomopwaarts en je vervolgens stroomafwaarts laten drijven. Onderweg wordt je binnengehengeld door allerlei 'strandcafes' en kun je een biertje drinken of jezelf aan een touw de rivier in slingeren.

Wij kiezen voor de Kayak variant en gaan met een aantal lotgenoten op pad. 's Ochtends gaan we eerst op een rubberband een ondergrondse rivier op die door een grot loopt. Met een zaklamp op je kop (en een prikkende accu in je zij) is dat best spannend en leuk.

Daarna moeten we aan de slag met de peddels en is het de bedoeling dat je synchroon met je kayakpartner peddelt. Dikke pret dus, kayaken valt daarmee in de categorie 'samen behangen'.......
Later eten we gezellig met een zwitsers stel die bewondering uitspreekt voor hoe rustig en beheerst wij samen peddelden. Zij hadden immers steeds 'ruzie'. We barsten uit in lachen, omdat wij hetzelfde van hun dachten (en continu woorden hadden: 'Ja jij zou toch sturen of niet?!' etc.)

Luang Prabang...Fietsen en Mick Jagger

2006-05-28T15:21:00.000+02:00

We vinden het tijd om de luie lichamen weer eens in beweging te brengen. Met 35 graden ga je dan dus een fiets huren. 's Ochtends op tijd op staan, voor een dollar een fiets mee en op pad! Oorspronkelijk wilden we naar een dorpje gaan waar ze allerlei textiel maken. Jammer genoeg kunnen we het niet vinden, ondanks de uitleg van de Lao (go left en dan naar rechts wijzen). Ook de ANWB bordjes ontbreken dus we fietsen maar wat rond.

Na een stukje over een onverhard pad komen we bij een dorpje aan waar we worden ontvangen met een oorverdovend Sabaidee!! van een stel kinderen. Maar even een colaatje drinken dus. Om een uurtje of 12 vinden we dat we wel weer genoeg hebben gedaan. Tijd voor ontspanning! Vlak bij ons Guesthouse zit een Massage Salon, waar we ons weer lekker laten kneden. Niet zo lekker als in Thailand (zie Chang Mai) maar toch..... De dames in de salon moeten lachen om ons: door een misverstandje onderling laat Paul zich 90 minuten masseren en Wendy 60 minuten :).

Die dag gunst het van de geruchten: Mick Jagger zou gesignaleerd zijn in Luang Prabang. We weten het niet zeker, maar als we twee keer op die dag een paar dure auto's voorbij zien stuiven met politiebegeleiding geloven we het maar. Iemand had hem zelfs doodleuk op de nachtmarkt zien rondstruinen! Stel je voor, Mick die afdingt op een mooi sjaaltje voor z'n meisje.....

Met de slowwwwwboat naar Luang Prabang

2006-05-27T16:08:00.000+02:00

Volgens de Lonely Planet kunnen we met een boot binnen twee dagen de Mekong afzakken naar Luang Prabang. Dat lijkt ons wel wat, een romantische riviercruise met een overnachting in Pakbeng. Weer is niets minder waar :) Onze kontjes worden twee dagen lang geteisterd door spartaans harde houten banken. Dag 1: 6 uur lang, Dag 2: 9 (!) uur lang. Als pakvee zitten we, met name de tweede dag, opgestapeld in een houten boot. Het uitzicht was erg mooi, het afzien was groot.... Gelukkig is er voldoende Lao Beer aan boord om de pijn te verzachten en na een paar uur lijkt het alsof we op een varende bar zitten.

In Pakbeng slapen we een nacht in een guesthouse waar de helft van het personeel stoned is, of in ieder geval erg vrolijk en relaxed. 'I want to pay 300 Baht, not 350 Baht for my room', vraag ik aan de jongen achter de receptie, 'Ok, no problem', lacht ie met glazige ogen. Later op de avond gaat onze TL in de kamer kapot. 'Just a minute' roept dezelfde jongen. We verwachten een nieuwe TL, maar hij komt breeduit lachend met twee kaarsjes terug. 'Goodnight!' :)

Na dag 2 met de slowboat komen we aan in Luang Prabang. Hier kan het vijfde guesthouse waar we binnen stappen ons pas bekoren en wassen we de vermoeidheid en stof van ons af. Hier gaan we ons wel vermaken zien we. Een leuk stadje met frans koloniale gebouwen, prima restaurantjes en palmbomen aan de Mekong. Het doet allemaal Zuideuropeaans/ mediteraans aan en dat bevalt ons wel!

Op naar Laos!

2006-05-27T15:57:00.000+02:00

Vanuit Chiang Rai gaat er een lokale bus naar de grens met Laos, althans naar een dorpje waar we de Mekong kunnen oversteken. Volgens onze chauffeur doet deze bus er 2,5 uur over, niets blijkt minder waar.....Tergend langzaam schuifelt de roestbak op wielen over de 'snelweg'. Bij ieder dorp moet er wel een pakket worden bezorgd, uhhh uit de bus worden gegooid. Sommige pakketten (grote dozen) blijven midden op de weg liggen en we vragen ons af wat er in zit.

Als we denken er bijna te zijn, zien we dat we halverwege zijn! Samen met nog twee reizigers slaken we een diepe zucht en verdiepen ons maar weer in ons Laos boek. Na bijna 5 uur rijden komen we aan bij de grens. Hier kunnen we eenvoudig Thailand verlaten en worden we met een bootje overgezet naar Houxay. Hier betalen we $ 30 p.p. voor een visum en $ 2 weekendtoeslag (smeergeld). Met weer twee nieuwe stempeltjes lopen we vol verwachting het dorpje in om een hotel te zoeken. Het Laos avontuur kan beginnen!

Chiang Rai.....PP: 'Paul Pickup'

2006-05-15T08:26:00.000+02:00

Chiang Rai vinden we eigenlijk veel leuker dan de 'Mai' versie: wat kleiner, iets minder toeristen en gewoon wat meer sfeer. We hebben zin om zelf wat rond te toeren en doen dit zoals 95% van de Thai: met een pickup truck. Waarschijnlijk is Thailand na de VS het landmet de meeste pickup trucks, ongelovelijk hoeveel er hier rondrijden.

Na de eerste onwennige kilometers na drie maanden niet gestuurd te hebben en dan ook nog eens aan de linkerkant van de weg gaat het goed. De ruitenwissers gaan wel iedere keer klapperen als we naar links of rechts willen maar dat is een kleinigheidje :) We maken een leuk ritje door de bergen (steil!) naar de 'Golden Triangle', een grensplaats bij Burma (en vlak bij Laos). Vroeger was hier de opiumteelt en handel op zijn hevigst en was het niet veilig om rond te reizen. Nu worden er sandalen en plastic tuinstoeltjes verhandelt.

Chiang Mai......Massage & Gehaktballen

2006-05-15T07:49:00.000+02:00

Wanneer we op het vliegtuig willen stappen blijkt dat deze haar 'Maiden Voyage' heeft: het vliegtuigje dat geheel geschilderd is als 'Hummingbird' (grote vogel) maakt haar eerste vlucht! Als we vanaf de 'boarding hall' (haha) naar het vliegtuig lopen is er dan ook een complete ceremonie met traditionele dans. Meer dan de helft van de passagiers is personeel van Nok Air, feestelijk uitgedost met een corsage. We krijgen zelfs een oorkonde, getekend door de piloot!

In Chang Mai gaan we naar Hollanda Montri Guesthouse. Dit blijkt een kleine Nederlandse nederzetting in Chang Mai te zijn, compleet met vaste bewoner 'Jan'. Hij wil weten waar we vandaan komen etcetera en blijft lang door praten ook na onze signalen dat we het wel genoeg vinden :) De kaart heeft een aantal rasechte Hollandse specialiteiten: Cordon Blue, Schnitzel met patat, Patatje oorlog en.....gehaktballen! Die moeten natuurlijk besteld worden en smaken best met een koude Chang erbij!

De stad zelf kan ons niet echt bekoren. Naast een eindeloze rij reisbureautjes (of wat er voor door moet gaan) is de Night Bazar eigenlijk de enige echte attractie (voor ons). Hier slenteren we wat rond en kopen een souveniertje. Ons hoogtepunt is eigenlijk de Thaise Massage die we krijgen. In een sfeervol gebouw met airco worden onze onderbroeken van onze kont getrokken en worden we heerlijk gekneed en gemasseerd. Full Body massage betekent inderdaad (bijna) volledig gemasseerd worden.

Mae Hong Son

2006-05-15T07:29:00.000+02:00

Na ons jungle-avontuur gaan we naar het laatste plaatsje uit de 'Mae' reeks: Mae Hong Son. De busreis er naar toe is al 'spannend' genoeg, zeker voor Wendy. Na ongeveer een uur rijden moet ze al vreselijk nodig plassen, maar de chauffeur wil of kan niet stoppen. Iedere keer roept hij dat we bijna bij een stop zijn waar een toilet is. Als het ook nog gaat hozen en het water aan alle kanten de bus binnenloopt heeft Wendy het echt zwaar......Gelukkig brengt de lunchstop verlossing en gaat ze van vreugde twee keer plassen.

We hebben onze zinnen gezet op een guesthouse bij het meer midden in het dorp. Dit meer blijkt echter een uit de kluiten gewassen vijver en het guesthouse slaan we maar over: twee matrasjes op de grond en een 'ladyboy' die Paul verleidelijk aan kijkt: nee dankje! Het valt niet mee wat te vinden, we worden ook wat kritischer nu we wat langer reizen. Uiteindelijk zien we een mooie plek iets uit de stad, een tuin met een paar bungalows. Het blijkt een echt Thais resort te zijn, ze spreken geen woord engels maar zijn wel supervriendelijk. Voor 400 Baht hebben we een grote bungalow met TV en grote badkamer en een 'balkonnetje' met kat.

In Mae Hong Son hebben we niet veel meer gedaan dan wat gegeten, rondgeslenterd en ....?? Als we rondlopen zien we een vliegtuig landen. Aha, denken wij als semi-backpackers, waarom 12 uur in de bus naar Chang Mai als het ook binnen 30 minuten kan! Nok Air kan ons brengen voor 800 Baht (16 euro) p.p. en dat kunnen we niet laten schieten. We gniffelen om de backpackers die zich naar het busstation slepen en laten ons aan het einde van de middag door het resort afzetten op het vliegveld. Ideaal!

Trektocht naar Karen dorpen

2006-05-05T11:13:00.000+02:00

Vandaag vertrekken we voor onze driedaagse tocht door de bergen en jungle in deze grensstreek met Burma. We zijn zeer nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat, een echt programma hebben we niet gekregen van onze gids die zichzelf Mr. Abul noemt. Dit blijkt er eigenlijk ook niet te zijn, vanaf het begin af aan lijkt alles geimproviseerd en ongepland. Vlak voordat we gaan krijgen we 6,5 liter water in onze handen gedrukt, makkelijk verpakt in kleine flesjes (niet dus), onze voorraad voor drie dagen per stel. Op mijn vraag of dit wel genoeg is haalt hij een half uur later toch nog maar wat extra flesjes in de supermarkt.

Uit zijn halfgare rugzak bengelen twee witte broden en een grilletje (voor de toast). Vooruit maar, dit komt wel goed. Onze reis begint met een Song Thaw naar een dorpje bij de rivier. Vanaf daar regelt Abul een pickup truck die ons naar het beginpunt van onze eerste wandeling brengt, een bergdorpje waar we ook onze 'lunch' hebben. Hier zijn wij de attractie als we dit dorp binnenrijden. Kleine kinderen rennen achter ons aan en komen verlegen kijken. Abul maakt ons eten klaar: rijst met sardientjes uit blik. Erg simpel, maar wel smakelijk. Als we onze borden niet helemaal leeg eten gaan de kinderen er mee aan de haal. Vaak eten ze alleen wat rijst met chillies, dus dit is een traktatie voor hun!

Na een wandeling van 4 uur komen we aan in het dorpje waar we 's avonds zullen blijven. Ik vraag aan Abdul of hij hier vaak met toeristen komt. Yes, this is already the second time (!). Geen wonder dat ook hier weer met name de kinderen verlegen en soms zelfs bang komen kijken naar ons. Als ik een filmpje van ze maak en dat laat zien zijn ze door het dolle. Geweldig om mee te maken, wat staat dit ver van ons eigen comfortabele leventje verwijdert. Over (gebrek aan) comfort gesproken: douchen doe je door vanuit een roestige teil water over je heen te gieten, zitten doe je op de grond en slapen doe je op de planken vloer! Bijna alles wat we zien en wat de mensen gebruiken komt uit de jungle: het huis waarin ze wonen, de matjes waarop ze slapen, de rijst die ze zelf verbouwen, het bestek wat ze van bamboo maken enzovoort.

Koken gebeurt op een houtgestookt vuurtje in de woonkamer. Hier maakt Abul een rijst met groenten, erg smakelijk. Daarna gaat hij weg met de boodschap: I have to find the elephantmen. De wat? De olifantenman voor onze trip op de rug van een olifant de volgende dag. Leuk detail: de tocht die we maken is nog niet eerder gedaan met een olifant, zegt hij breeduit lachend. 's Avonds slapen we op de vloer en gebruiken we de dekens als matrasje. Vol van indrukken vallen we toch snel in slaap en worden we 's ochtends met wat spierpijn wakker

Na ons ontbijt komt dan eindelijk de 'Olifantenman' met ons vervoer voor de komende drie uur: twee olifanten die ooit zwaar werk deden in de houtkapindustrie. Het hele dorp komt nieuwsgierig kijken hoe die houten Klazen op de olifant klimmen. Via z'n slurf en voorhoofd lukt dit uiteindelijk. In een klein bamboo bakje op de rug van de olifant kunnen we zitten en schommelen we het dorpje uit. Onze 'bestuurder' van de olifant is een oudere man die allerlei commando's roept naar de olifant om hem in beweging te krijgen en houden. Het eerste deel van de tocht is prachtig met mooi uitzicht over het dorpje waar we hebben overnacht. Daarna wordt het steeds zwaarder en onbegaanbaar. Er is inderdaad niet eerder een olifantentocht over dit pad gehouden, wat betekent dat er flink gekapt moet worden door de berijders van de olifanten en dat de Jumbo's zelf ook nog aan de bak moeten. Af en toe wordt het pad versperd door een omgevallen boom of een groot stuk bamboe. Geen probleem als je te voet bent, nu drukken de olifanten met hun hoofd of slurf de stukken boom met veel geweld weg. En daar zit je dan met je neus op in een gammel bakje. Mijn standaardgrapje naar Wendy (Je wou toch niet-toeristisch?) wordt wel steeds meer waarheid :).

O ja, in Thailand hebben ze trouwens dezelfde grote spinnen als ze in Maleisie hebben. Het leuke is dat als je op een olifant zit, ze alleen niet meer ver weg in een boom hangen maar vlak voor je neus bengelen! Reden genoeg voor paniek en traantjes bij Wendy. Onze olifantenman begrijpt de paniek niet en lacht z'n paar tanden bloot en grijpt de spinnen nonchalant weg. Ook Adul is er niet bang van. In het volgende dorpje blijkt zelfs dat hij er een gevangen heeft en meegenomen, als snackje. We doen dat eerst af als 'toeristengrapje' totdat hij de spin even in het vuur gooit en daarna opknabbelt. Brrrr!!

Als we in dit dorp aankomen is er nog even wat consternatie. De olifant van onze mede-avonturiers gaat er opeens in galop vandoor! Gelukkig staan wij al op de grond, het ziet er best gevaarlijk uit. Met veel geschreeuw komt de olifant tot stilstand. Gelach alom weer van de Thai, alsof er niks aan de hand is. Wat blijkt: er stond een brommertje geparkeerd op zijn pad (zie foto) en daar was deze jumbo bang van. Vast en zeker een keer een nare ervaring mee gehad en dat vergeten ze nooit meer (denk aan de Rolo reclame).

De mensen in dit dorpje zijn weer erg gastvrij en aardig. Wij komen zonder bericht binnenvallen en we worden zonder problemen ontvangen. Een oud vrouwtje moet erg hard lachen om Paul als hij probeert te zitten zoals zij doet: gehurkt, voeten bij elkaar en dan je kont op de grond. Dat lukt natuurlijk niet met die slungelige lange stelten en dat vindt ze prachtig. Dat zij al minstens 50 is zal ik er maar niet bij vertellen :). Wat zijn ze hier ook weer relaxed. Ze babbelen wat met elkaar, zitten rond het vuurtje en roken een pijpje (met name de vrouwen). We zouden niet willen ruilen maar zijn wel een beetje jaloers op de zorgeloosheid die er af straalt.

Na een lunch van noodles met ei hebben we weer een aardige wandeling voor de boeg. Gelukkig gaat het grootste gedeelte bergafwaarts en is het uitzicht weer de moeite waard. Het laatste stukje worden we nog verrast door een fikse regenbui zodat we nat en vermoeid op onze bestemming aankomen: een klein dorpje van zeven huizen waar Adul voor het eerst toeristen mee naar toeneemt.
Hier is het nog simpeler: geen wc (zelfs geen hokje), geen electriciteit en we moeten slapen op een bamboe vloertje! Ook jezelf wassen is een feest: midden in het dorpje staat een slang op een stok waar water uitstroomt uit de bergen. Als we ons daar wassen hangen overal uit de ramen giechelende bewoners ons te bekijken.

's Ochtends zijn we om 4.30 voor het eerst wakker door de hanen die luid kukelen onder onze oren. Vlak daarna wordt het hele dorpje wakker en worden de keteltjes opgestookt en gaat de vlam alweer in de eerste pijpjes. We verwennen onszelf door tot 6.00 te blijven liggen en staan dan toch ook maar (gebroken) op. Het is alweer de laatste dag van onze trekking en vandaag gaan we een legerkamp bezoeken van de KNU, de rebellen die tegen het Burmese leger vechten voor het behoud van de Karen dorpen. Ik vraag Adul meerdere malen of het wel veilig is en hij lacht en zegt ofcourse, de laatste paar dagen is er al niet meer gevochten. We zijn er niet helemaal gerust op, maar onze nieuwsgierigheid overwint.
We lopen ongeveer een uur naar een rivier toe waar we door een soldaat met geweer met een bootje worden opgehaald. Voordat we het weten steken we (illegaal) de grens over met Burma en staan we in het legerkamp. Soldaten met de puistjes nog op hun gezicht sloffen rond met hun geweren over hun schouder. We vragen hoever het leger van ons vandaan is, dit blijkt maar 1 mijl te zijn. Later lezen we in de krant dat er sinds 1997 niet meer zo hevig gevochten is en dat er weer duizenden Karenmensen op de vlucht zijn. Dit lag wel een stuk onder het kamp waar we nu waren, maar toch... Na een koud colaatje verlaten we het kamp en zakken 1,5 uur de rivier af en leggen aan bij een Thais dorp, terug in de beschaving! Hier is een koude Chang en Fried Rice onze beloning, het smaakt als een koningsmaal. Nog 1,5 uur in de Song Thaw en we zijn weer terug in Mae Sariang. We zijn het er allebei over eens dat dit ons hoogtepunt van Thailand is, wat een geweldige ervaring!

Mae Sariang.......Startpunt voor een mooie trekking

2006-05-05T09:53:00.000+02:00

Zonder al te veel te klagen: ook de reis van Mae Sot naar Mae Sariang is er weer een om niet snel te vergeten. Het gebied waar we zitten is minder toeristisch en dat is te merken. Om verder naar het noorden te reizen moeten we 6 uur lang in een Song Thaw zitten. Een wat? Song Thaw: Pickup truck met bankjes achterin voor 8 personen, maar je kunt er ook makkelijk 12 in kwijt. Een Song Thaw is nooit vol, als je denkt dat er echt niemand meer bij kan, stopt de chauffeur toch voor iemand die staat te wachten en wordt er zonder klagen weer ingeschikt.

We houden er twee dagen lang een houten kont aan over maar ook een mooie ervaring. Onderweg stappen er allerlei locals in en uit, vaak compleet met grote zakken met groenten en fruit en andere handelswaar. De reis gaat door de bergen en is erg mooi.

In Mae Sariang hebben we onze zinnen gezet op een trekking door de bergen en een bezoek aan een Karen dorp. De verhalen over deze trekkings vanuit Chang Mai en Umpang klinken erg toeristisch met bergvolken die dagelijks hun kunstjes vertonen voor de toeristen. Wij willen het niet-toeristisch en dat zullen we weten ook!

De Lonely Planet meldt kort iets over 'some guide calling himself Salawin Tours' die vanuit Mae Sariang tochten organiseert. 's Avonds vinden we hem en zijn kantoor en eigenlijk zijn we direct gecharmeerd. In zijn huiskamer/ rommelhok (yeah, I'm single, living alone) heeft hij een bureautje staan en een zelf getekende kaart van de omgeving. Hij heeft een enthousiast verhaal over zijn trektocht en we zien een aantal mooie aansprekende foto's en verslagen. We hebben geluk, morgen vertrekt hij met een Engels stel voor drie dagen. Ter plekke besluiten we mee te gaan en hij is dolgelukkig met deze opkomst! 'Thank you Buddha' roept hij, normaal heeft hij maar 1 of 2 mensen per maand, dus dit is een verdubbeling van zijn omzet :)

Mae Sot........uitstapje naar Burma

2006-05-05T09:28:00.000+02:00

De reis naar Mae Sot lijkt kort als je op de kaart kijkt. Zo'n 150 km naar het noorden vanaf Sangkhlaburi. Helaas gaat er alleen een bochtig bergweggetje naar toe dat deels onverhard is. Ondanks verwoede pogingen een lift hier naartoe te regelen zit er maar een ding op: terug naar Bangkok en vanaf daar de nachtbus naar Mae Sot. Reisschema: Vertrek Sangkhlaburi 10.30 Aankomst Bangkok 18:00 uur, Vertrek Bangkok 22:30 uur Aankomst Mae Sot 6:30. Achteraf valt het wel mee, de nachtbus was een VIP-bus waarin we redelijk goed geslapen hebben, de reis is er niet minder lang om!

In Mae Sot verblijven we in Ban Thai Guesthouse waar we een mooie grote kamer hebben. In dit guesthouse zitten voornamelijk vrijwilligers die werkzaam zijn in een van de opvangkampen voor vluchtelingen uit Burma. Dit zijn voornamelijk mensen van de Karen-stam, een bergvolk dat in de grensstreek woont en op veel plekken wordt verjaagd door de Burmeese regering. De KNU (Karen National Union) vecht (letterlijk) tegen deze onderdrukking, wat een paar dagen later heel dichtbij blijkt (daarover later meer)!

Via de Frendship Bridge tussen Thailand en Burma steken we voor een paar uur de grens over en bezoeken we Myawadi. Voor 500 Baht p.p. krijgen we een dagvisum, nog geen 10 euro per persoon maar een kapitaal voor de mensen daar. De Thaise Douanier vraagt ons dan ook meerdere malen of we echt wel de grens over willen. Voor zoveel geld maar een paar uur rondkijken, ze snappen er niets van.

Het bezoekje is inderdaad maar van korte duur, de 'cultuurshock' is echter weer heftig. Lastig te omschrijven, maar we voelden ons echt vreemdelingen hier. Stel je voor: twee blanken met blond haar lopen door een drukke, stoffige straat. Honderden Burmezen, sommigen koud uit het binnenland of jungle, kijken hun ogen uit. Absoluut niet bedreigend, (bijna) iedereen lacht, knikt vriendelijk en is gewoon nieuwsgierig, maar toch. Weer een ervaring rijker; de sfeer, mensen, kleding etc. is weer compleet anders dan in Thailand. Hier ervaren we ook meer armoede, de mensen hebben niets of weinig. Wat een gigantisch verschil met ons kikkerlandje.....

Sangkhlaburi

2006-05-05T09:14:00.000+02:00

Vanaf Kanchanaburi nemen we de bus richting de 'Three Pagodas Pass', een dorpje aan de grens met Burma. In de bus zien we een apart hokje waarin een monnik plaats neemt. Dit hebben we nog niet eerder gezien, als een soort minipaus reist deze monnik met ons mee.

Aan het einde van de rit verbazen we ons wat over de weg die de chauffeur rijdt. Het lijkt wel alsof hij Sangkhlaburi voorbij rijdt, zeggen we tegen elkaar. Inderdaad, als we op het eindpunt uitstappen blijkt dat we een busstop te ver zijn, tot grote hilariteit van de chauffeur, brommertaxi's en de rest van het dorp. Gelukkig kunnen we een half uurtje later met een andere bus 20 minuten terug, geen probleem dus. Tijdens dit half uurtje wachten loopt het halve dorp uit om naar die domme toeristen te kijken (stiekum gluren en veel gegiechel).

In Sangkhlaburi gaan we met twee brommertaxi's (rugzak tussen de benen van de chauffeur en hup, achterop de buddyseat) naar P Guesthouse. Hier nemen we een simpele bungalow met uitzicht op het bijgelegen meer. De twee dagen daar vullen we met 'Kolonisten van Rotterdam', biertje drinken in de zon en een bezoek aan een tegenovergelegen dorpje. Dit dorpje bereiken we door over de langste houten brug van Thailand te lopen.

Als we verder slenteren komen we in 'het arme' gedeelte waar de mensen echt simpel leven in houten huisjes. Werken op het land, rondhangen en slapen in je hangmat onder het huis lijken hier de belangrijkste bezigheden! De jeugd probeert in hun beste engels wat te roepen:'Hey You, what is your name?' Als je wat terugzegt weten ze het niet meer, maar dat doet er niet toe :).

Wist u dat?????

2006-04-24T08:35:00.000+02:00

Nu we bijna op de helft zijn is het tijd voor wat feitjes in de categorie: Wist u dat....

- We op meer dan 30 verschillende bedden hebben geslapen;
- Paul al 17 uur geraced heeft op zijn PSP;
- Wendy al meer dan 160 keer naar de wc is geweest;
- Paul bijna 5 kilo is afgevallen;
- Wendy al een volleerde hangtoilet-ganger is;
- We vervoerd zijn in/op/met: vliegtuig, bus, trein, auto, minivan, taxi, Songthaw, Tuk Tuk, motortaxi, fiets, veerboot, speedboot, longtailboot en vissersboot;
- We 240 maaltijden geserveerd hebben gekregen;
- We al drie keer ons gewicht uitgezweet hebben;
- We alle huishoudelijke vaardigheden vergeten zijn;
- We pijn in onze wangen hebben van het teruglachen naar de Thai;
- 'Hey you' de meest gehoorde engelse zin is in Thailand;
- Naast onze moeders ;) we het hangen op onze eigen bank het meest missen!

Kanchanaburi.......River Kwai

2006-04-24T08:27:00.000+02:00

Vanaf Ayuthaya gaan we met twee lokale hobbelbussen naar onze volgende bestemming: Kanchanaburi. Hier ligt de beroemde Brug over de rivier de Kwai en een deel van de dodenspoorweg. In een erg goed museum in de stad lezen en zien we uitgebreid de geschiedenis achter deze spoorweg. Naast veel Europeanen zijn er 10-duizenden Aziaten omgekomen tijdens de aanleg. De wreedheid van de Japanners is echt ongelofelijk als je de verhalen en oogguiten verslagen leest.

Na het bezoeken van het oorlogskerkhof lopen we naar de brug. Dit is echt een toeristische trekpleister met busladingen vol fotograferende toeristen. De brug zelf stelt niet veel voor, het verhaal erachter maakt het des te indrukwekkender.

In ons guesthouse eten we weer heerlijk. We overwegen de kookcursus te volgen die de kok de volgende dag geeft. Helaas wordt de maaltijd gevolgd door een flinke buikkramp en loop van Paul, de cursus slaan we dus toch maar even over......

Ayuthaya....Fietsen tussen de ruines

2006-04-24T08:25:00.000+02:00

In Ayuthaya besluiten we maar eens sportief te doen: we huren twee fietsen om de stad te verkennen. Zolang je fietst en een windje hebt erg lekker, sta je stil, loopt het zweet je aan alle kanten van het gezicht af :)

We bekijken hier een aantal ruines van oude Wats (tempels), Stuppa's en andere gebouwen. Na ruine drie hebben we het wel gezien en fietsen we lekker nog maar een rondje om de stad heen.

's Avonds eten we hier een lekkere Papaya Salade en een Curry in Kokosmelk. Goed pittig allemaal, maar we gaan de Thaise keuken steeds meer waarderen!

Bangkok.....Songkran & Tiesto

2006-04-24T08:15:00.000+02:00

Vanaf Chumpon nemen we de trein naar Bangkok. Na flink wat vertraging stappen we om 17:00 aan boord voor een 7 uur durende treinreis. Compleet met maaltijd aan boord en drankjes bonken we naar de Thaise hoofdstad toe. Even na middernacht komen we aan op het centrale station en na wat gezeur met diverse taxichauffeurs vinden we er een die z'n taximeter wil aanzetten en ons naar ons hotelletje wil brengen. Een mooie kamer met Airco, tv en lekker bed staat garant voor een eerste goede nachtrust!

Fris uitgeslapen verkennen we als echte toeristen de 'top-attracties': Het Grand Palace met prachtige tempels, een aantal andere tempels ('Wat' genaamd in het Thais), waaronder de 'Golden Moutain' met een mooi uitzicht over de stad. Verder wat rondgeslenterd in Banglampu, de wijk waarin we zitten. Met de boot gaan we naar MBK, een van de grootste shoppingmalls in Bangkok. T-shirts, electronica, mobiele telefoons, alles is hier in ruime mate en goedkoop aanwezig. We (Paul) weten ons in te houden en kopen alleen twee VIP kaartjes voor de film die avond (Inside Man met Denzel Washington, een aanrader).

VIP betekent grote luxe stoelen en bediening in de zaal. Voordat de film begint wordt het Thaise volkslied gedraait, met allerlei afbeeldingen van de Koning die voorbij komen. Erg apart, sowieso neemt het koningshuis een prominente rol in in de samenleving hier. Overal grote foto's en billboards op straat waarop hij erg geposeerd staat afgebeeld. We hebben een foto ontdekt die we meerdere plekken hebben gezien waarop het lijkt alsof hij een druppel aan z'n neus heeft hangen. We hebben het nog maar niet aan een Thai verteld :)

Verder nemen we actief mee aan het Songkran Festival, al dan niet ongewild. Drie dagen lang mag iedereen elkaar nat gooien of spuiten en een soort modder op je gezicht smeren onder het mom van 'Happy New Year' en veel gegiechel. Vooral op Khao San is het een gekkenhuis. Gewapend met een grote Supersoaker doen we mee en vermaken ons prima! Op een flyer lezen we dat onze eigen Tiesto zal draaien in een nachtclub! Natuurlijk moeten we (Paul :)) daar bij zijn. We bereiken de club tenauwernood droog (zie boven) en maken een gaaf optreden mee. Tijs staat op een meter afstand lekker aan de knopjes te draaien en de Thai gaan helemaal uit hun dak, perfect!

De derde dag Songkran begint ons een beetje tegen te staan en we slapen maar uit en verschuilen ons in een internetcafe om de hoek. De plannen om 's avonds wat te gaan eten in Chinatown worden verruild voor de Indier op de hoek!

Op veler verzoek weer nieuwe foto's

2006-04-23T12:07:00.000+02:00

Beeld, maar welk???? Ziet er in elk geval mooi uit!

Wie is er stoerder?

Wendy wordt gezegend door onze gids - Grand Palace

Wat Pho - Bangkok

Jonge Monnik (Golden Mountain)

Optocht Songkran Festival - Bangkok

Khao San Road - Backpackersstraat (Bangkok)

Immigratiepost Birma

Paul heeft de duikuitrusting gecheckt!!

Uitzicht vanaf ons zwembad - Koh Phagnan

Even relaxen na het duiken

Strand Railay

Diverse foto's

2006-04-16T13:36:00.000+02:00

James Bond eiland

Met de boot langs de kliffen !!

Longtail bootjes

Uitkijkpunt National Park Krabi

Waterval / stroomversnelling

Waterval

Omgeving Krabi

Dagje met de brommer op pad?!

Duikfoto's

2006-04-14T10:56:00.000+02:00

Anemonen

Close-up Wendy

Chumpon en Visa Run

2006-04-14T10:04:00.000+02:00

Met pijn in ons hart verlaten we Ko Phagnan. Net op tijd halen we onze boot naar het vaste land, Chumpon onze nieuwe bestemming. Hier willen we een nacht blijven om een Visa Run te doen. Een wat? Inderdaad, een trip maken puur alleen om je visa te verlengen. Ons visa dat we kregen toen we Thailand binnen kwamen is maar geldig voor dertig dagen en dat is voor ons niet genoeg! Chumpon is de makkelijkste plek om dit te doen, vanwege de 'nabijheid' van de grens met Birma (Myanmar). Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt, lees en verbaas jezelf:

's Ochtends vertrekken we om 10:00 met een busje naar Ranong, twee uur rijden naar de grens. Vanaf daar nemen we een taxi naar het immigratie-kantoor. Stempeltje halen en we 'verlaten' Thailand. Vervolgens huren we een longtailboot en gaan we via het water naar een kantoortje op het water. Hier wordt gechecked dat we toch wel echt Thailand verlaten, weer een stempeltje. Tuf-tuf over het water naar de 'overkant' waar Birma ligt. Onderwijl gaan er continu bootjes op een neer met andere Visa-toeristen en heel veel Birmeese mensen. Aangekomen in Birma worden we weer naar een kantoortje gebracht waar we het land binnenkomen! Welkom in Birma, vijf dollar betalen voor een drie dagen visum en weer een stempeltje. Bootje in, stukje varen naar weer een kantoortje op palen op het water. Na ons bliksembezoek verlaten we Birma alweer en passeren hier dus weer de grens! Tuf-tuf, terug naar Thailand, langs een controlepost varen en het vaste land weer op. Lopen naar het immigratie-kantoor, formulier invullen en we komen officieel Thailand weer binnen met een nieuw stempeltje en visum voor dertig dagen! Taxi terug naar het busstation en weer twee uur onderweg naar Chumpon, waar we om 5 uur aankomen..........

In Chumpon hebben we overigens een leuk klein Guesthouse met maar vier kamers, Suda Guesthouse genaamd. Een aardige Thaise mevrouw (Suda) runt dit en kletst ons de oren van de kop als we een biertje met haar drinken. Ben je nog eens in Chumpon, is dit wel een aanrader :)

Vanuit Chumpon nemen we de trein naar Bangkok, geplande vertrektijd 12:43, werkelijke tijd 17:15.......we raken inmiddels gewend aan het wachten :). Zeven uur in de trein, compleet met 'vliegtuigmaaltijd' en een soort treinstewardozen, komen we uiteindelijk om 00:30 aan in Bangkok!

Ko Phagnan........Duiken!

2006-04-14T09:34:00.000+02:00

Vanuit Ko Phi Phi steken we dwars Thailand over om naar de oostkust te gaan. Hoe gaat zoiets in z'n werk? 's Ochtends vroeg naar de ferry lopen, 2 uur varen naar het vaste land. Daar worden we verzameld en in een grote pickup truck naar Krabi gebracht. Een uur wachten en vervolgens met een oude stadsbus naar de volgende verzamelplek. Daar weer overstappen in een touringcar en 5 uur tuffen naar de pier van Surathani. Daar blijken onze kaartjes voor de boot niet geldig (???), maar kunnen we na weer ruim een uur wachten op de boot stappen (drie uur varen) en komen we in het donker aan op Ko Phagnan. Na wat gesteggel met de taxi-chauffeur worden we vervolgens op onze bestemming gedropt......hehe, weer een plekje verder :)

Genoeg geklaag, we hebben hier een prachtig resort op Haad Son Beach. Eigen prive-strand, mooie ruime bungalow met AC en.....warm water! (hoe je de kleine dingen weer gaat waarderen :)) Eigen zwembad met strand/zonsondergang view en een restaurant met lekkere ligplekken en een grote TV. Hier blijven we maar wat langer!

Op Ko Phagnan besluiten we ons duikbrevet te gaan halen. Na wat rondshoppen bij verschillende duikscholen kiezen we voor 'Lotus Diving'. Hier kunnen we binnen drie dagen volleerde duikers zijn en wordt ons beloofd dat we op de eerste dag 'smiddags al onze eerste 'open water duik' maken.

De eerste dag begint met een ochtend 'theorie': videootje kijken en vragen beantwoorden met onze instructeur Vic, een engelse jongen die een echte duikcrack is en ons alle fijne kneepjes bijbrengt. Om 11.30 liggen we in het zwembad met onze volledige uitrusting. Hier leren we grondig wat we moeten doen in eventuele (kleine) noodsituaties. Dit is eigenlijk ook waar het grootste deel van de cursus uit bestaat. Onder water ademen kan uiteindelijk iedereen vrij simpel, maar wat doe je als je duikbril volloopt, als je zuurstof (bijna) op is, als je mondstuk kapot gaat, als je je mondstuk verliest, enzovoort, enzovoort. Daarnaast ligt er veel nadruk op veilig duiken zonder risico op decompressie ziekte. Met speciale tabellen kun je uitrekenen hoe lang je op een bepaalde diepte kunt blijven zonder risico op deze ziekte en hoe je weer veilig (rustig) vanaf een diepe duik omhoog gaat naar de oppervlakte.

's Middags gaan we met de boot naar een baai waar we onze eerste 'echte' duik doen op 6 meter diepte. Met onze knieeen op de bodem leren we weer allerlei vaardigheden en kunnen we ook steeds beter uit de voeten met de 'gebarentaal', praten valt niet mee onder water :).....

Dag twee zijn we naast wat theorie veel bezig met het bewaren van je 'evenwicht' in het water. Dit blijkt eigenlijk het moeilijkste te zijn van het duiken. Als je onder water op een bepaalde diepte bent is het prettig als je op een hoogte/diepte blijft. Zo kun je rustig door het water zweven en alles bekijken. Uiteindelijk is het de kunst de juiste combinatie te vinden tussen een loodgordel, lucht in je BCD (eens soort vest wat je om hebt) en het controleren van je ademhaling. Iedere keer dat je in- en uitademt vergroot en verklein je je longinhoud wat van invloed is op je evenwicht. Pfff, dit valt niet mee, maar ook dit krijgen we (redelijk) onder controle.

Dag drie is de leukste. We gaan de hele dag op pad met een boot, op weg naar drie prachtige duiklokaties. De eerste twee duiken die we maken zitten tussen 'fundives' en leren in: onze instructeur herhaalt weer een aantal essentiele vaardigheden onder water, nu een stuk dieper op 10 meter: je mondstuk nu uitdoen, doen alsof je hem kwijt bent (is achter je rug bungelt) en hem weer pakken en leegblazen is dan wat spannender! Onderweg naar duiklokatie drie doen we ons theorie-examen: vijftig multiplechoice vragen. Uiteraard slaagt ons hele groepje met glans en kunnen we ontspannen aan onze derde duik beginnen als gecertificeerde PADI duikers!

Ontspannen zweven we door het water en kunnen nu echt genieten. Onze maximale diepte is 20 meter en we hebben uitstekend zicht, wel 15-20 meter ver. We duiken bij een rotsformatie onder water en zien mooie vissen, inktvissen en baracuda's. Op een gegeven moment worden we omsingelt door een school met duizenden kleine visjes. Onze instructeur telt af en we zwemmen er in een keer doorheen, erg gaaf!

Ko Pee Pee/ Ko Phi Phi

2006-04-14T09:20:00.000+02:00

Over onze volgende bestemming horen/lezen we verschillende verhalen. Voor de Tsunami was dit een zeer toeristisch maar ook erg mooi eiland. De Tsunami heeft hier hard toegeslagen en een stuk strand waar veel hotels etc stonden nagenoeg geheel verwoest. Een aantal stranden zijn echter niet geraakt en er is ook alweer een hoop herstelwerk gedaan.

Op Ko Phi Phi vinden we een mooi resort, maar missen we uiteindelijk toch iets. Er wordt nog veel gebouwd en het is allemaal nog wat rommelig. Waarschijnlijk is het over een jaar weer een stuk beter. Het is wel indrukwekkend om over Hat Soi te lopen, een smal stuk strand dat de twee delen waaruit het eiland bestaat verbindt. Hier is de Tsunami recht overheen gespoeld en we herkennen het van TV. Wat ons verbaast is dat er nergens een 'monument' of gedenksteen is voor de slachtoffers, die er hier veel waren. Met gemengde gevoelens verlaten we dit eiland.

Ao Nang en Railay

2006-04-14T09:08:00.000+02:00

Met het zand van Ko Lipe nog in ons haar gaan we met een boot-minibus ticket naar Krabi. Helaas blijkt de directe verbinding die met dit mini-busje wordt beloofd anders uit te pakken. Halverwege worden we in Trang op een ander busje gezet en worden we doodleuk naar het 'normale' busstation gebracht. Waarschijnlijk zijn we met twee man die naar Krabi willen niet interessant genoeg om te worden vervoerd. Een heftige discussie, gebel heen-en-weer zijn het gevolg. We willen ons geld terug omdat de 'normale' bus veel goedkoper is en minder snel. Uiteindelijk krijgen we iets terug en stappen we teleurgesteld in de bus. Vervolgens komen we 's avonds weer (te) laat aan om door te reizen en blijven we maar een paar dagen in Ao Nang.

Ao Nang is eigenlijk veel te toeristisch naar onze smaak, een soort Benidorm met een lelijke boulevard en een klein strand met veel roodverbrande Engelsen. We kunnen echter voor weinig geld een leuke bungalow krijgen. Echte Hollanders die we zijn laten we ons daardoor verleiden en gebruiken we Ao Nang als uitvalsbasis voor wat uitstapjes; met de brommer naar een National Park en een dagtrip naar 'James Bond Island'. Dit eiland heet zo omdat dit ooit in een James Bond is gebruikt, lang lang geleden (The man with the golden gun). Hordes toeristen zijn nog steeds het gevolg. Het nationale park/ eilandengroep waar dit ligt is erg mooi en de moeite waard.

We steken vanaf Ao Nang de baai over en gaan vervolgens naar Railay, een schiereiland met een aantal stranden. Deze zijn supermooi, witte stranden met gigantische rotspartijen en steile kliffen. Hier wordt veel geklommen (niet door ons), je kunt er echter ook prima niks doen (wel door ons).

Ko Tarutao en Ko Lipe

2006-04-14T08:49:00.000+02:00

Onze eerste stop in Thailand gaat via water naar Satun waar we door de immigratie gaan. Hier merken we dat de Thai iets meer gewend zijn aan toeristen en dus ook wat meer afzettrucs weten. Vooral de prijs van de Songthaw (gedeelde taxi in een pickuptruck) kan behoorlijk varieeren. Wanneer je rechtstreeks naar een plek wilt betaal je 600 Baht, ga je echter via een omweg cq het eerstvolgende dorp betaal je 50 Baht. Logisch, want dan wordt de txi met meer mensen gedeeld. De Thai geven je deze uitleg echter niet :)

Uiteindelijk belanden we op Ko (Thais voor 'eiland') Tarutao, volgens de Lonely Planet een eiland dat nog niet zo aangetast is door het toerisme. Hier kunnen we helaas maar een nachtje blijven, omdat we niet vantevoren hebben geboekt. Hierdoor zijn we 'vogelvrij' en wordt ons letterlijk verteld dat we niet belangrijk zijn omdat we niet via internet hebben geboekt en kunnen we vertrekken.

Het volgende eiland, Ko Lipe, bevalt ons zeer goed. Een simpele bungalow aan het strand en een leuk resort met aardige Thai bediening. Hier eten we lekker (en veel); vooral de kennismaking van Wendy met 'Tom Yam' een hete Thaise soep blijft haar nog lang bij! Na een andere gast te hebben 'uitgelachen' omdat hij met een rood en bezweet hoofd zijn soep naar binnen slurpt is het Wendy haar beurt. Ze krijgt het er nog warm van, de opmerking 'not to spicy' heeft har niet geholpen....

Het leuke van Ko Lipe is dat het nog niet heel erg 'ontwikkeld' is met grote resorts en buitenlandse bedrijven die er mega-complexen bouwen. Als we het eiland een keer van oost naar west 'oversteken' lopen we door een vissersdorpje heen waar iedereen wat rondhangt, slaapt, blikjes platslaat en andere nuttige dingen doet. Poepen doe je gewoon buiten voor je deur (klein meisje die terwijl ze dit doet breeduit naar ons lacht en zwaait) en afval steek je in de fik of leg je bij elkaar. Heb je een leuk idee om wat geld aan de toeristen te verdienen? Timmer een bordje op een boom met 'massage', 'book shop' of 'toerist information' (haha) en ga voor je voordeur zitten. Het heeft absoluut z'n eigen charme.

's Avonds spelen we strandvolleybal tegen de lokale bevolking, kleine Thai die toch wel heel hoog kunnen springen en hard kunnen slaan! De verjaardag van Paul wordt in stijl gevierd: met een kleine kater van de cocktails die we de avond ervoor hebben gedronken. Voor drie euro een 'Black Russian', 'Mojito' of 'Gin Tonic' zijn verleidelijke prijzen die erg dorstig maken! Vooral de lokatie van de bar 'Karma' was perfect: direct op het strand met loungemuziek, fakkels en kleden met kussens op het strand...mmmm
's Ochtends blijkt alleen dat de rum en vodka niet van hoge kwaliteit zijn, auw......Goed excuus voor gewoon teveel cocktailtjes :)

Langkawi Eiland.....Laatste stop Maleisie

2006-04-14T08:37:00.000+02:00

Na de smaak goed te pakken te hebben op de Perhentian Islands besluiten we Maleisie af te sluiten op Langkawi, een redelijk groot eiland aan de westkust. De reis naar de westkust verloopt niet zonder problemen...... Onze bus vertrekt vanaf Kota Baru, waar we 's ochtends op tijd zijn. Zonder opgaaf van reden vertrekt deze echter 2,5 uur later! Ok, gelukkig hebben we de tijd, dus we slikken maar een keer. Onderweg stopt de bus ook continu (na een uur hebben de chauffeurs toch wel trek gekregen en besluiten ergens wat te gaan eten). Weer een uur verder staat er een 'collega-bus' met een platte band, kost weer een uur :( Uiteindelijk komen we 's avonds laat in Kuala Perlis aan waar we onze boot missen.

Een gedwongen overnachting in dit pitoresque (haha, niet) dorpje is het gevolg. Paul raakt hier nog aan de praat met een 'bussinesman' uit Kuala Lumpur en een lokale politie-agent. Onder het genot van een mierzoete thee wil deze politie-agent 'alles' weten over Nederland en of dit hetzelfde land is als Polen. (Holland op z'n engels klinkt ook wel als Poland).

Uiteindelijk komen we 's ochtends vroeg aan op Langkawi, waar we een leuke bungalow vinden bij het strand. Op dit eiland genieten we van de zon en de zee en huren we een dag een brommertje om het eiland te verkennen. Leuk om dan ergens langs de kant van de weg bij een simpel eettentje wat te eten. De locals waarderen dit wel en maken graag een praatje.

Diverse foto's

2006-03-26T13:01:00.000+02:00

Ko Lipe (eilandje Thailand)

Foodstal (omgebouwde brommer)

Primitief scheren!

Perhentian Island (ons kleine paradijsje)

Grote lizard op het strand

Bellen met het thuisfront

Cameron Highlands (theeplantage)

Druk verkeer in Kuala Lumpur

Petronas Twin Towers by night

Crocodile Farm

Orang Utan "Sepilok"

Eigenwijze Maquac aap

Perhentian Islands

2006-03-20T15:59:00.000+01:00

Op naar onze eerste strand/zee/zon bestemming. De Perhentian Islands liggen in Noordoost Maleisie en de reisboeken beloven veel wuivende palmen en wit zand. Een lange reis met een minibusje (7 uur) brengt ons dwars door de binnenlanden naar de kust: eerst veel file door een Maleisische vakantieweek, een vage politiecontrole die lang duurt maar alleen maar 'routine' is (??) met als klapper een 3 uur durende boottocht naar de eilanden met een oude houten boot die in NL door de waterpolitie al lang als ' Wrak van de vaart' uit de roulatie zou zijn genomen!

's Avonds worden we bij maanlicht gedropt bij onze bestemming: D'Lagoon, een afgelegen strand waar wat bungalowtjes en een restaurant staan. Vertwijfeld lopen we door de branding het strand op: zijn we de enige hier, hadden we niet beter op het iets drukkere strand kunnen uitstappen?

Na een welkomstcocktail en een spontane (ongevraagde) discount op onze kamer (yeah, 50% of the price, special action) voelen we ons al thuis. Het blijkt dat ze net twee dagen open zijn en we voelen ons pioniers samen met de andere 6 gasten.

De volgende 4 dagen hebben we veel gesnorkeld en wat was het mooi! Prachtig koraal met allerlei tropische vissen. Op dag 2 zien we (blacktip) haaien van 1,5 meter lang en zelfs zeeschildpadden! Vlak voordat we gaan zien we nog een school van grote Bumphead vissen; zei ons tot nu toe ook niets, totdat je ze ziet dan snap je de naam: grote vissen van wel 50 kg met een stomp voorhoofd. Erg indrukwekkend.

's Avonds zitten we lekker te toepen met een Nederlander en een Vietnamese vrouw. Overdags verder wat strand en wat eten, meer heeft een mens niet nodig!

Tevreden en met wat tegenzin verlaten we dit paradijsje en beloven de eigenaar om zijn plekje aan te bevelen bij anderen. Bij deze!

Cameron Highlands

2006-03-20T15:49:00.000+01:00

Na een lange en bochtige busreis komen we aan in de Cameron Highlands. Een prachtig heuvellandschap met uitgestrekte theeplantages. Weer even wat anders dan de jungle EN heerlijk koel! Zo'n 25 graden en 's avonds zelfs een sweater aan. Klinkt raar, maar even een verademing.

We verblijven in Fathers Guesthouse, een hostel in een oud klooster(tje) op een heuvel vlakbij het stadje Tanah Rata. Ons bed staat in een oude zusterkamer, spartaans maar leuk en sfeervol. Een 'Father' is er niet, wel veel regeltjes voor de (waarschijnlijk) wat jongere backpackers (geen voeten op de bank, 10:30 tv uit enz). We (Paul) voelen ons even wat ouder.....

Een leuke tocht langs de theeplantages en door het 'Mossy Forest' leert ons weer veel over de vegetatie ;) en over lekkere thee. Verstokte koffiedrinkers als we zijn laten we ons toch verleiden tot het kopen van allerlei exotische thee. Toch weer in de toeristenval getrapt!

Kuala Lumpur

2006-03-20T15:41:00.000+01:00

Na wat sneller Sabah te hebben afgesloten dan gepland (beste plan: geen plan :)) zijn we vanaf Sandakan naar Kuala Lumpur gevlogen. In het vliegtuig maakte vooral Wendy weer even kennis met de fijne gewoonten van de aziaten: naast haar zat een chinese meneer die minstens de helft van de vlucht bezig was met z'n rochels en die in een afvalzakje te deponeren. Eet smakelijk!

KL was leuk (voor 2 dagen), erg druk, warm en veel verkeer & smog. Letterlijk hoogtepunt natuurlijk de Petronas Twin Towers, 450 meter hoog de wolken in. Jammer dat je maar tot 250 meter hoog mag de loopbrug op die de twee torens verbindt. Vooral 's avonds was het een mooi gezicht.

De rugzakken puilen ook weer wat meer uit: we konden het niet laten ff lekker te shoppen en wat nieuwe kleren te kopen. Jungle, veel zweten en de invloed van de grote stad verleiden ons tot wat vervanging! Ook heeft Paul zijn al langer gewilde PSP aangeschaft. De kenner weet wel wat dit is. In ieder geval weer uren zoet in de bus!

Sepilok Orang Utans

2006-03-09T05:24:00.000+01:00

In Sepilok zit een van de grootste opvangcentra voor Orang Utan's. Deze 'mannen van de jungle' (letterlijke vertaling) komen steeds meer in de knel met hun leefgebied. Ook worden veel baby Orang Utan's door hun moeder achtergelaten of worden als huisdier gehouden. Deze ' dropouts' worden in Sepilok opgevangen.

Hier wordt ze (opnieuw) de kunsten van het klimmen en slingeren bijgebracht. Vervolgens blijven ze daar in het park, of ze worden in een ander gebied uitgezet.

Hoogtepunt: het voeren van deze apen. Echt een vermakelijk spektakel! Vlak voordat de verzorgers komen met bananen en melk slingeren ze vanuit de jungle naar het voederplatform. Dit is volledig 'vrijwillig', Orang Utan's die hun eigen boontjes kunnen doppen blijven in de jungle en gaan daar hun eigen gang. Degene die wel een lekker banaantje willen en zich even willen uitsloven voor het publiek verschijnen graag.

Orang Utan's zijn voor 96,4% gelijk aan ons qua DNA. Slimme aapjes dus die precies weten hoe ze hun zin krijgen en hoe wij ze voor de camera willen hebben!

Kota Kinabalu

2006-03-09T05:16:00.000+01:00

Na ons klimavontuur verwennen we ons zelf op wat rust & ' Big City' in Koto Kinabalu (KK). We vinden een leuk hostel midden in de stad waar we uiteindelijk 4 nachten blijven. Wat hebben we hier allemaal gedaan? mmmmm, niet zo veel eigenlijk. Toch gaat je dag verrassend snel voorbij met internetten, lezen, slenteren, tv kijken, kletsen en eten.

Ok, Paul heeft nog even op afstand een noodgreep gedaan in de Projectadministratie van Elite Bouw. Met chatten en online inloggen was het probleem snel verholpen. Lang leve internet!

Wacht, toch nog wel wat gedaan: een dagje naar Manukan Island, vlak voor de kust. Hier hebben we wat geluierd en uitgebreid gesnorkeld. Mooi koraal en allerlei tropische vissen die voorbij zwemmen voor je duikbril. We krijgen steeds meer zin in het halen van ons duikbrevet!

Foto's Bario, Mulu & Pinnacles

2006-03-09T04:53:00.000+01:00

Uitzicht op de Pinnacles

Paul aan het klimmen/afzien

Kente en Wendy (in de mist)

Vreemd insect, weet je de naam, mail 'm!

Zwerm vleermuizen in Mulu

Ingang Deer Cave

In de Longboat onderweg naar Long Iman

Jaman leidt ons door de modder in de Jungle

Graan zeven in de buurt van Bario

Wendy & Jaman lopen een dorpje binnen bij Bario

Mulu: grotten en berg klimmen

2006-03-01T10:13:00.000+01:00

Na weer even in Miri geweest te zijn (geen straf, want hier hebben ze heerlijk verse vis!) vliegen we naar Mulu National Park. Hier gaan we eem van de grootste grotten ter wereld bekijken en hopenlijk de Pinnacles beklimmen. Het laatste hangt af van de mogenlijkheid om een groep te formeren om dat mee te doen.

De grotten zijn indrukwekkend en ruiken doordringend naar Guano, vleermuizenpoep van de miljoenen vleermuizen die er huizen. Vlak voor zonsondergang verlaten deze vliegende ratten de grot in colonnevorm. Erg indrukwekkend, vooral de adelaar die door de zwerm heen vliegt om er zijn avondeten uit te vissen maakt het spectaculair.

Het is rustig in het park, wat bijna betekent dat we zonder Pinnacle ervaring weer weg moeten. Op de valreep melden zich twee mensen uit de VS en een japanse jongen die zich ook willen gaan stukbijten op een forse beklimming.

Eerst moeten we 9 km lopen door de jungle om ons basiskamp te bereiken vanwaar we de dag daarna aan de slag moeten. Onze gids geven we de bijnaam ' Speedy Gonzales' omdat hij in no-time ons door de modder en palmen heen sleurt. Het basiskamp is inderdaad basic: eigen potje koken en in de buitenlucht slapen. Thank God voor ons muskietennet!

Maandag, 6:00. Na een nacht van hevige regen staan we ietwat nerveus klaar om Mnt Api te beklimmen en de Pinnacles te bekijken. We worden geacht 1100 mtr te stijgen in 2,8 km. Een forse klim, extra moeilijk door glibberige boomstronken en messcherpe rotsen. De tocht is pittig, zeker de laatste 400 mtr. Met touwen en ladders moeten we het laatste stuk overbruggen. De beloning is daar. Als de wolken wijken zien we de Pinnacles verschijnen, puntige rotsen, nog nooit zoiets gezien.

De afdaling is zwaar, erg zwaar. Af en toe vragen we ons af hoe ze dit toelaten, in Europa zou dit waarschijnlijk onder gevorderd bergbeklimmen vallen. Maar goed, wij vermaken ons wel en dalen af, voetje voor voetje. Paul gaat nog een keer flink onderuit, maar de schade blijft beperkt tot wat schrammen en bulten.

In het basiskamp nemen we een duik in de rivier en voelen ons moe maar voldaan. Vooral onze knieen zullen de komende dagen nog behoorlijk opspelen!

Bario

2006-03-01T09:54:00.000+01:00

We hebben al een aantal keer een duitse reisleidster ontmoet. Zij heeft ons gewezen op een mooi guesthouse in Bario, een afgelegen dorpje vlak bij de grens met Kalimantan (Indonesie). Het guesthouse of lodge is eigenlijk een ' private house' met een paar kamers. Vanwege het feit dat Bario alleen via de lucht is te bereiken en de lodge op 4 km lopen van het vliegveld ligt geeft het een bijzonder karakter. Doen dus!

Onze vlucht gaat in een (heel) klein vliegtuigje, een Twin Otter voor de ingewijden. Met 10 medepassagiers vliegen we over de Kelabit Highlands naar Bario, een belevenis op zich. De piloten kunnen we bijna een hand geven en bij de landing hebben we het idee dat we mee moeten remmen met onze voeten, zo klein is het stukje asfalt waar we op butsen.

In de aankomsthal (haha) worden we opgewacht door de eigenaar van de lodge, Jaman. Mooi denken we, hoeven we niet te lopen. Nee, lacht Jaman, ik neem jullie rugzakken wel mee op de motor, het is maar 4 km lopen. Op een stukje papier wordt uitgelegd waar we moeten zijn (bij bruin huis rechts, derde brug weer naar rechts etc). Jaman legt onze rugzakken buiten op de stoep en gaat nog even een boodschap doen. Uhhh en onze rugzakken? Weer een brede glimlach, maak je geen zorgen hier in Bario is dat geen probleem. Ok, met bezwete voorhoofdjes lopen we naar zijn lodge toe.

In deze lodge hebben we een paar prima dagen (en nachten) tussen jungle, krekels en andere vreemde insecten. Jaman blijkt een geboren verhalenverteller en we hangen dan ook 's avonds aan zijn lippen. Of liggen beter gezegd, stoelen hebben ze niet, alleen krukjes om je arm op te hangen. Zijn vrouw Sumi kookt drie keer per dag voor ons en we willen hier eigenlijk niet meer weg! Wat ze kookt haalt ze vers uit de jungle en smaakt verrukkelijk.

Jaman neemt ons nog een dag mee op pad en leert ons van alles over hoe te overleven in de jungle. We eten bamboe scheuten, drinken water uit een Pitcher plant en voelen ons even Indiana Jones, compleet met kapmes en bloedzuigers! Hoogtepunt is een bezoek aan een klein dorpje waar we een longhouse bezoeken en zien hoe de vrouwen hard aan het werk zijn om het graan te filteren met behulp van de wind. Bario zullen we niet snel vergeten!

Similajau National Park

2006-02-19T06:05:00.000+01:00

Afgelopen 2 dagen doorgebracht in het Similajau National Park.
Donderdag vertrokken met de express boat vanaf Kuching (5 uur) en vervolgens aansluitend de bus naar Bintulu. De groep is inmiddels een stuk groter. De vrienden van onze Kiwi hebben zich ook bij ons aangesloten en we zijn inmiddels met zijn negenen.
Vanaf Bintulu moeten we met de taxi naar het park. Paul regelt bij een local in een foodstal een grote bus (van zijn vriend). Hierdoor kunnen we met zijn allen naar het park voor weinig geld. (Paul heeft het onderhandelen nog steeds niet verleerd ;)
's avonds laat komen we aan en we slapen met zijn allen in een groot hostel met aparte kamers.
Wij delen de kamer met Sarah en Craig. Er worden nog wat biertjes genuttigd.
De volgende dag een fikse wandeling over het strand heen en door de jungle terug. Bij elkaar zo'n 10 kilometer. Erg vermoeiend, maar wel geweldig mooi allemaal.

Inmiddels zijn we met de bus in Miri gearriveerd. Nog 1 dag relaxen, beetje internetten en shoppen en morgen vertrekken we met een klein vliegtuigje naar Bario. Daar blijven we tot en met donderdag. Vrijdag gaan we waarschijnlijk gelijk door naar Mulu National Park, dus voorlopig zijn we even uit de lucht!!

Foto's

2006-02-19T05:34:00.000+01:00

Wendy aan de thee in Singapore

Singapore Waterfront

Paul op de fruitmarkt

Aankomst Bako National Park

Probiscis Monkey (Dutchmen)

Viper Slang

Zwemmen in de waterval

Zonsondergang Bako

Bako National Park

2006-02-15T09:19:00.000+01:00

Vanuit Kuching zijn we drie dagen in Bako National Park geweest. Midden in de jungle een eigen hut, lekker slapen tussen de apen, kikkers en muggen!

In Bako zitten de zeldzame Probiscis Apen, met een enorme neus! Ze worden ook wel 'Dutchmen Monkeys' genoemd, vanwege deze neus (??) en de dikke buik die ze hebben. Inderdaad, wij waren dus het mikpunt van de spot!

Wat mooie wandelingen gemaakt, waterval gezien en in gezwommen en naar een mooi strand gelopen. Dit is echt het regenwoud zoals het zou moeten zijn: ongerept, veel wildlife en rustig!

's Avonds lekker een biertje op de veranda met z'n vijfen, Queen op de Ipod, erg relaxed.

Na Bako weer terug naar Kuching, waar we nu even een ' rustdag' hebben. Kleren wassen, Internetten en net alweer met Craig en Sarah verdere plannen gemaakt. We zullen waarschijnlijk heel Borneo met hun verder reizen, we hebben ongeveer dezelfde plannen.

Morgen gaan we met de boot naar Sibu en met de bus verder naar Bintulu. Vanaf daar naar twee Nationale Parken: Simalajau (Regenwoud, strand en schildpadden) en Niah Caves. Door naar Miri, vliegen naar Bario, weer een vlucht naar Mulu Nat Park waar ook weer wat uitdagende trekkings op het programma staan (hoezo vakantie?). We hebben met ons zelf afgesproken dat we in west-maleisie/ Thailand maar eens lekker nix gaan doen. Hier is zoveel te zien! Zonde om snel door heen te gaan. Echt fantastisch hier!

Kuching, ofwel ' Cat City'

2006-02-15T09:09:00.000+01:00

Leuk om alle felicitaties te lezen voor de verjaardag van Wendy. Ja het was wel apart om je verjaardag hier te vieren, gelukkig zijn we inmiddels met een gezelschap van 5 mensen (1x Kiwi, 1x Engeland en 1x Schotland) dus we hebben er een lekker TsingTsao biertje op gedronken!

Alweer een paar dagen in Kuching en we hebben niet stilgezeten! Vanaf hier zijn we in Gurung National Park geweest waar we de Rafflesia hebben zien bloeien, de grootste bloem ter wereld. Daarna nog een flinke wandeling gemaakt. Craig, een van onze reisgenoten, houdt ook wel van een flink potje doorstappen dus dat was even lekker bikkelen. Mensen, wat is het hier enorm vochtig. Zeker in de jungle zweet je net zo hard al het vocht weer uit dat je opdrinkt.

Kuching is een leuk stadje, verder niet heel erg bijzonder. Wat wel bijzonder is, is de enorme vriendelijkheid en hartelijkheid van de mensen. Overal een glimlach en we worden overal welkom geheten.

Ook het hostel waar we zitten ( 5 euro p.p. per nacht) is erg gastvrij. De kamers zijn erg ' basic' maar in ruil daarvoor is er een grote ' woonkamer' waar alle gasten ' samenleven' met de familie die het hostel runt. Perfect! See this as your second home, werd ons gezegd toen we incheckten.

Singapore adios

2006-02-08T08:55:00.000+01:00

Vanavond nog maar eens een andere keuken proberen, gisteren lekker gefonduet op z'n chinees, vooral de varkensmaag en kippenballen waren erg lekker. Gelukkig kwamen we hier pas achter nadat we het hadden doorgeslikt.

Hoogtepunt Singapore: een uitgebreid thee-ritueel, waarbij alle thee geheimen werden onthuld door een ware Thea Master. Vol trots wist hij te melden: I have most expensive tea pot in Singapore, $ 22.000 very special. Raar volk die chinezen, zeker als ze engels proberen te praten, of Singlish zoals ze het hier noemen!

Morgen op naar Oost Maleisie, eerste stop Kuching.

Singapore

2006-02-05T13:38:00.000+01:00

En weg zijn we! Na een zeer voorspoedige reis zitten we in Singapore. Nog slaperig en een beetje van slag doen we onze eerste indrukken op. Tsjonge, jonge wat is het hier schoon en georganiseerd. Nix mis mee, prima om eerst maar eens te wennen aan de hitte (Paul&Wendy hebben het warm)

Tot later!

Langzaam aftellen

2006-01-06T00:56:00.000+01:00

Langzaam komt onze vertrekdatum dichterbij. Met nog een paar weken voor vertrek moeten we eigenlijk nog best wat zaken regelen. Wie ons een beetje kent weet dat dat niet vreemd is, haha. Onder het mom van 'alles komt goed' vinken we ons lijstje af en smeren ons alvast in met zonnebrand!

Eerste reisdoel: Maleisie

2006-01-01T21:02:00.000+01:00

Op 4 februari vertrekken we naar Singapore, onze eerste bestemming van onze reis. Van daaruit zullen we Maleisie gaan verkennen: veel natuur, dieren en: onze PADI (= duikbrevet) gaan halen!

Hoe het begon....

2006-01-01T20:34:00.000+01:00

Rotterdam, februari 2005.

Paul en Wendy zitten op de bank in hun huis in Rotterdam. Peinzend over de vakantieplannen voor de komende zomer. Dan heeft Paul ineens een briljant plan! Laten we niet in de zomer gaan, maar een maand of drie in de winter. Enthousiast gaan ze aan de slag en fantaseren over een uitgebreide vakantie. Het lijstje van landen en bestemmingen wordt echter steeds langer. Drie maanden wordt al snel krap en in van land naar land haasten hebben ze geen zin. Uiteindelijk wordt besloten om een half jaar te gaan zodat er ook voldoende tijd is om lekker nix te doen! Voorzichtig wordt het nieuws aan beide moeders gebracht en wordt nagedacht over alle andere consequenties (huis, baan, etc). Onder het motto 'Alles valt te regelen' wordt de knoop doorgehakt en is de beslissing genomen!